Κάτι σπουργίτια ποιητές

3

Κάτι σπουργίτια ποιητές

Γιατί είναι οι ποιητές ανάμεσα στους ανθρώπους ό,τι είναι τα σπουργίτια ανάμεσα στις δεκαοχτούρες.

Όπως αρπάζουν τα σπουργίτια, λόγω ταχύτητας και φρονιμάδας, το μεγαλύτερο κομμάτι απ' το κουλούρι - απ' το οποίο τελικά θα χρειαστούν μόνο δυο ψίχουλα - μέσα από τα ράμφη των δεκαοχτούρων, που δικαιωματικά θα ανήκε λόγω πληθυσμού και λόγω φυσικού μεγέθους, έτσι αρπάζουνε κι οι ποιητές τις στιγμές τις καθημερινές, μέσα από τα χέρια των ανθρώπων, που ήταν πολύ απασχολημένοι, είτε για να τις ζήσουν είτε για να τις αποκτήσουν. Οι ποιητές είναι σπουργίτια ταπεινά, όντα φτερωτά παντός καιρού. Πιάνουν τα κομμάτια από το ψωμί των στιγμών, τα εξυψώνουνε πετώντας για λίγο, αφομοιώνουν το ψίχουλό τους, ξεφορτώνονται γρήγορα το βάρος κι ύστερα ανάλαφροι ξανά πετούν. Δεν περιμένουν συναγμένοι λόγω είδους, σε πλατείες την τροφή τους. Παρατηρούν από ψηλά, για λίγο συμμετέχουν στο παιχνίδι της ζωής κι ύστερα επιστρέφουν στα γαλάζια σπίτια τους, χωρίς ούτε μια μνήμη από πλατείες, δεκαοχτούρες και στιγμές.

[ΕιΚ: Spring Crop at the Rosseland Crater, κολάζ της Ευγενίας Λώλη] 

Χρυσάνθη, 10/05/2016

Masonry

ψυχογραφίες

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.

στοχασμοί

Μια απότομη ανηφόρα παρολίγον να φανεί ικανή ώστε να μείνω έξω απο εκείνον το φυσικό παράδεισο.

ποίηση

Tου Oλύμπου πια, σάμπως ληνό στα πόδια μου, το τέρας πατώ το μυστικό.