Στην άμμο

2

Στην άμμο

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.

Η άμμος στα νησιά του Αιγαίου είναι ψιλή, και φιλόξενη για πέλματα αμάθητα στις κακουχίες. Τα αγκαλιάζει, και με μικρές χωμάτινες προσμίξεις φροντίζει να λερωθούν όσο χρειάζεται, για να μείνει στη μνήμη σου γλυκιά, η εμπειρία της ξυπολυσιάς. Τα παιδιά και οι μεγάλοι αρέσκονται να χτίζουν εκεί κάστρα μεγάλα και τρανά, πράγμα που κοιτάζουν έκπληκτοι οι επισκέπτες που είναι κάτοικοι του Βορρά ή της Δύσης, αφού το βλέπουν πιθανώς για πρώτη φορά στη ζωή τους∙ δεν πλάθεται η άμμος του Ιονίου, ούτε η λάσπη στα ποτάμια.

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων, λοιπόν, όπως καλά το γνωρίζουν όλοι. Τα θεμέλια για παράδειγμα - ενώ ακούγονται πράγμα πολύπλοκο - γίνονται εύκολα και σχεδόν ασύνειδα, σταθερά και γεμάτα, όπως χρειάζεται, γιατί απαιτούν την λιγότερη φαντασία και μηχανιστικές κινήσεις μεταφοράς της άμμου - κινήσεις σαν αυτές που φτιάχνουν οι συνήθειες, ή που τις αποτελούν (τις συνήθειες). Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι μετά από δέκα μεταφορές, μιας χούφτας άμμου τη φορά, δε χρειάζεται πια να σκέφτεσαι, το πλάνο προχωράει από μόνο του, χτίζεις, δημιουργείς, επενδύεις και ούτε που το έχεις καταλάβει.

Ήταν ένα κορίτσι στο Αιγαίο που έχτιζε με τις ώρες, ένα κάστρο με όλα τα κομμάτια του να είναι στρογγυλά. Σκέφτηκα πως δεν της αρέσαν οι γωνίες, και είχε μάλλον δίκιο - κάποιες φορές είναι άτσαλες, πολύ συχνά απλησίαστες, πότε-πότε κόβουν και σπάνια τους χωράνε όλους. Φύλαγε το έργο της από τους βιαστικούς περαστικούς, αλλά περισσότερο το φύλαγε από τους συγγενείς που την συνόδευαν στην παραλία, αφού ήταν προφανές ότι οι ξένοι πρόσεχαν λιγάκι παραπάνω. Προσπάθησα να ερμηνεύσω γιατί ήταν τόσο άτσαλοι στις κινήσεις τους δίπλα στο έργο οι οικείοι: απ’ την πολλή οικειότητα, από απροσεξία, έλλειψη αντίληψης ή άγνοια ορίων;! Απτόητοι, άφηναν κάθε τόσο κι από μια περίτεχνη πατημασιά ή σχέδιο παντόφλας, τόσο επάνω στα τείχη που χώριζαν εκείνη από τον κόσμο, όσο και στη γέφυρα που την ένωνε μαζί του. Οι επιλογές της καταστροφής ήταν τόσο αντιφατικές που τελικά πίστεψα πως δεν υπήρχανε ξεκάθαρες προθέσεις. Ούτε ήθελαν να την χωρίσουν ούτε ήθελαν να την συνδέσουν με τον κόσμο, όπως θα ‘θελε να συνέβαινε το ελατήριο της συμβολικής στο νου μου∙ ήθελαν απλά να συμμετέχουν, με κάποιο τρόπο να χωθούνε, να χωρέσει έστω κι η πατούσα τους μες στο δικό της κάστρο. Μάλλον το ήξερε κι αυτή, γι’ αυτό τους κοιτούσε με κατανόηση και κάτω από τη μύτη της γελούσε με συμπόνια.

Χτίσε - γκρέμισε – και ξαναχτίσε είχαν περάσει σχεδόν τρεις ώρες, και τη στιγμή που έφτανε το δημιούργημα στην ολοκλήρωσή του, ήταν ώρα για να φύγουν, και την ξεσήκωσαν κακήν κακώς. Μόνο η κορυφή είχε μείνει για να γίνει όμως, και δεν ήταν τόσο τρομερό. Έβαλε μια μπάλα λάσπης στη χούφτα της καλή, και έφτιαξε έναν ψευτοτρούλο κεντρικό για να ζήσει με λίγη αίγλη το έργο. Φεύγοντας γυρνούσε κάθε τόσο και κοιτούσε αυτό που άφησε πίσω, ένα οικοδόμημα ζωής που δεν είμαι σίγουρη αν είχε συνειδητοποιήσει ότι θα ζούσε μόνο λίγες ώρες πριν το κάνει ξανά κόκκους απλούς το κύμα. Πολύ γρήγορα τη θέση της κατέλαβαν άλλοι, εξίσου εργατικοί, επίδοξοι άρχοντες του κάστρου. Παρέα φίλων αυτή τη φορά χωρίς συγγενείς, δουλεύαν όλοι. Τα πράγματα εδώ κινούνταν πολύ γρήγορα, αλλάξαν τρούλους, πύλες, γέφυρες, την όψη των τειχών – όμοιασε το έργο σοβαρότερο και πιο τρομαχτικό. Ήταν πλέον μακριά το κορίτσι αλλά νομίζω πως ξεχώριζα ξεκάθαρα τον τρόμο στο πρόσωπο της που είχε προξενήσει η αλλαγή χεριών. Αν συνέχιζε να κοιτά έτσι ή θα μαρμάρωνε ή θα έσπαγε ο λαιμός της από τον κόμπο που δενόταν και στράβωνε μέσα του. «Μην κάνεις έτσι», ήθελα να μπορούσα να της πω, «σε λίγο όλα θα τα πάρει το κύμα, και τα δικά σου και των αυτών. Κοίτα μπροστά, ανοίγεται καινούργιος δρόμος, νέες παραλίες ή και κάτι άλλο!» Και τι εύκολες που είναι και οι συμβουλές για τα κάστρα των άλλων, τελικά, ε;

Πριν προλάβω να της μεταφέρω το μήνυμα μου αυτό τηλεπαθητικά, σκόνταψε σε μια πέτρα κι άρχισε από ανάγκη πια να κοιτάει μπροστά της. Συνεχίζοντας απτόητη στα συμπεράσματα, φαντάστηκα ότι περπατώντας στο δυνατό αέρα με τις ριπές της άμμου κατάλαβε καλύτερα κι αυτή, ότι η άμμος κινείται, γκρεμίζεται, ξεπλένεται κι αλλάζει χέρια. Και πόση πολλή χαρά αλήθεια, κρύβει αυτή η αλλαγή χεριών αν καταφέρεις να απαλλαχτείς απ’ την πεποίθηση ότι η άμμος σου ανήκει. Θυμήθηκα πάνω σε αυτή τη σκέψη ένα τετράχρονο, που γνώρισα πέρυσι, που τσακωνόταν με τα’ άλλα παιδιά γιατί παίρνανε κι εκείνα (πώς τολμούν!) νερό από τη θάλασσα. Της λέω: «Είναι κανενός η θάλασσα;» Μου λέει «είναι δική μου». «Τότε δε μπορώ να σε βοηθήσω» σκέφτηκα κι εκείνη συνέχισε να κλαίει γοερότερα. Μες στην πολλή ονειροπόληση θα σκόνταφτα κι εγώ, αλλά ευτυχώς δεν περπατούσα. Είδα το κύμα να σβήνει το κάστρο με μαεστρία και φροντίδα, σχεδόν όπως φτιάχτηκε. Κι ούτε ένα κύμα δεν τσακώθηκε με το διπλανό του για το ποιος σβήνει τα κάστρα πιο καλά, φαντάσου...

Χρυσάνθη, 12/09/2017

Masonry

αποσπάσματα
δημοκρατια

Και η Δημοκρατία. Με φόντο τους παγκόσμιους πολέμους και την Κοινωνία των Εθνών.

στοχασμοί
μπρετον, πολυτεχνειο

...και πιάστε τον Μπρετόν.

στοχασμοί

Μια απότομη ανηφόρα παρολίγον να φανεί ικανή ώστε να μείνω έξω απο εκείνον το φυσικό παράδεισο.