O χρόνος φεύγει, εμείς μένουμε…

2

O χρόνος φεύγει, εμείς μένουμε…

Στο διαδίκτυο υπάρχουν πολλές λίστες με συμβουλές για το πώς να καλυτερέψουμε τη ζωή μας.

7 πράγματα που δεν κάνουν οι αισιόδοξοι άνθρωποι, 9 συμβουλές για μια ευτυχισμένη ζωή, 8 τρόποι για να δεις αν έχεις βρει το άλλο σου μισό και διάφορα άλλα τέτοια. Δεν μου ήταν ποτέ ευχάριστη η ιδέα της λίστας «τι να κάνεις» και «τι να μην κάνεις», όμως παρατηρώντας τον κόσμο τις τελευταίες μέρες του έτους, η αρίθμηση μου φάνηκε χρήσιμη για να οργανώσω κάποια απλά - μικρά - πράγματα που έρχονται και ξανάρχονται μπροστά μου. Φαινομενικά μοιάζουν με γκρίνια, αλλά δεν είναι. Υπενθυμίσεις για να κοιτάμε πίσω από τα φαινόμενα και όχι μόνο τα φαινόμενα.

1. Η ηλικία δεν είναι τεκμήριο ορθότητας

«Εάν ένας διακεκριμένος ηλικιωμένος επιστήμονας λέει ότι κάτι είναι δυνατόν να γίνει, τότε είναι σχεδόν σίγουρο πως έχει δίκιο˙ αν όμως λέει πως κάτι είναι αδύνατο, κατά πάσα πιθανότητα κάνει λάθος», λέει ο Άρθουρ Κλαρκ. Και για να συμπληρωθεί αυτό, από ένα άλλο βιβλιαράκι του οποίου δε χρειάζεται να αναφέρουμε τον συγγραφέα: «επειδή σέβεται κανείς τον προπάππου του, δεν χρειάζεται να πίνει κι απ’ την κούπα του». Υπάρχουν χιλιάδες δρόμοι στην πορεία της ανθρωπότητας που υποδείχτηκαν πριν από αιώνες, πριν λίγα χρόνια, ή πριν λίγες μέρες, επιστημονικοί δρόμοι, φιλοσοφικοί, πνευματικοί, καλλιτεχνικοί. Πολλοί από όσους προσπάθησαν να τους ακολουθήσουν τα κατάφεραν να φτάσουν «κάπου», άλλοι πάλι όχι. Η ιδέα της πρώτης κουκκίδας είναι η εξής: Αν το λέει η καρδιά σου για κάτι προχώρα ακούγοντας, αλλά μην πιστεύεις, πριν ο ίδιος εσύ να δοκιμάσεις. Μόνο η πίστη και ο αληθινός μόχθος μπορούν να αποδείξουν τι γίνεται και τι δε γίνεται. Και οπωσδήποτε χρειάζεται να σέβεσαι τον προπάππου σου∙ γνωρίζοντας όμως ταυτόχρονα ότι το νέο κρασί χρειάζεται και νέα βαρέλια.

2. Η σοβαροφάνεια δεν είναι τεκμήριο σοβαρότητας

Υπάρχει ένα βίντεο που δείχνει πώς μας υποβάλλει η σοβαροφάνεια: https://www.youtube.com/watch?v=XjG_vELzvz4. Το μικρόφωνο, η ιδέα της «σοβαρής τηλεόρασης», η σοβαροφάνεια του δημοσιογράφου δρουν σαν υποβολείς στον ερωτώμενο και τον κάνουν όχι απλώς να τα χάνει και να μην μπορεί να ακούσει καθαρά την ερώτηση και να σκεφτεί καθαρά, αλλά και να απαντάει με αντίστοιχο ύφος ενώ λέει μπούρδες. Το ίδιο λοιπόν συμβαίνει όταν μπροστά μας έχουμε τη σοβαρή ένδυση ενός εργοδότη, ενός πιθανού εργοδότη ή κάποιου που θα μας πάρει συνέντευξη. Η σοβαροφάνεια της όψης και της κατάστασης μας δημιουργούν άγχος ανεπάρκειας, υπαλληλική – με την κακή έννοια – συμπεριφορά. Υπάρχουν άπειρα τέτοια παραδείγματα που θίγουν την θολούρα που καταβάλλει τον «απλό» άνθρωπο μπροστά σε δημόσια πρόσωπα ή πρόσωπα εξουσίας, όμως ο σκοπός της δεύτερης κουκκίδας δεν είναι αυτός. Αυτό που θέλουμε να τονιστεί είναι η ικανότητα να βλέπουμε τους ανθρώπους πίσω από την επιφάνεια. Να μπορούμε να έχουμε διαύγεια και διάκριση τις στιγμές που μας αφορούν. Η ζωή μας βγάζει νόημα στο βαθμό που είμαστε παρόντες σε αυτήν.

3. Δεν βρίσκω τίτλο, είμαστε στην τρίτη κουκκίδα

Σαν χθες έφυγε από τη ζωή ο Α. Ταρκόφσκι (σκηνοθέτης&σεναριογράφος) ο οποίος είπε κάπου: «Ο άνθρωπος που έκλεψε με σκοπό να μην ξανακλέψει άλλη φορά, παραμένει κλέφτης. Όποιος προδίδει τις αρχές του δεν μπορεί ποτέ πια να έχει αγνή σχέση με τη ζωή. Συνεπώς, όταν ένας σκηνοθέτης λέει ότι θα φτιάξει μια εμπορική "σούπα" για να έχει μετά τη δύναμη και τα μέσα να γυρίσει την ταινία των ονείρων του απατάται οικτρά, ή κάτι χειρότερο: αυταπατάται. Ποτέ πια δεν θα κάνει την ταινία του». Ένας φίλος μου λέει ότι είναι κάπως απόλυτη άποψη και εγώ θα συμφωνήσω, συμπληρώνοντας ότι αυτή η απολυτότητα της άποψης είναι πάντα σχετική με το σημείο, σκαλοπάτι στο οποίο στέκεται κανείς. Αν ο κύριος που διατύπωσε το παραπάνω δεν είχε κάνει πράξη αυτό που είπε, όπως η ζωή του και το έργο του ζητούσε από αυτόν, τότε δεν θα ήταν ο Τ. που ξέρουμε, αλλά κάποιος άλλος.

Ας δούμε όμως λίγο αντίστροφα την ιδέα αυτή: κάποιος που κλέβει κάθε μέρα, γίνεται ξαφνικά φιλάνθρωπος επειδή μια μέρα το χρόνο χαρίζει κάτι απ’ τα κλεμμένα σε αυτούς που έχουν περισσότερη ανάγκη; Και όχι, δε μιλώ για Ρομπένς των Δασών, και ναι η φιλανθρωπία είναι άξια θαυμασμού, άξια αναφοράς και δημοσιοποίησης, όμως σκοπός εδώ είναι να πούμε: Η πρώτη αληθινή κίνηση φιλανθρωπίας είναι η τιμιότητα. Και αν χρειάζεται να θαυμάσουμε επειδή είναι γιορτές τον «έχων χιλίους χιτώνες» (και καθόλου μεμπτό δεν είναι να έχεις χίλιους χιτώνες, αν δεν τους έχεις αποκτήσει σε βάρος άλλων), ας μην ξεχνάμε τι κρύβεται πίσω από τη φτώχεια πολλών ανθρώπων, και πίσω απ’ την ευημερία άλλων. Δεν έχουμε συνείδηση του τι συμβαίνει, ξέρω, συμφωνώ, όμως υπάρχουν πολλά που ξέρουμε και επιλεκτικά τα αγνοούμε και επιλεκτικά ξεχνάμε για χάρη κάποιας κοινωνικότητας. Το να αφήνουμε πίσω το παρελθόν είναι πράγμα καλό και δημιουργικό, στο βαθμό όμως που δεν προδίδουμε τις δικές μας αρχές και τη δική μας «ηθική», ηθική με την ευρεία έννοια. Η ιδέα εδώ είναι πως κρινόμαστε από το συνολικό μας έργο, εσωτερικό και εξωτερικό, αλλά και από τις επιλογές μας.

Συνοπτικά: Προχώρα μπροστά αφουγκραζόμενος την εμπειρία του παλαιότερου, αλλά μην τον πιστεύεις κιόλας. Μην αφήνεις την επιφάνεια του κόσμου που σε περιβάλλει να μπαίνει μέσα σου αμάσητη γιατί γεμίζεις απ’ αυτήν, και χάνεις τον εαυτό σου∙ κοίτα βαθύτερα κάθε στιγμή. Το παρελθόν και το μέλλον όντως δεν υπάρχουν, αλλά το παρόν υπάρχει πραγματικά, μόνο όταν εσύ είσαι παρών σε αυτό, και για να είσαι παρών χρειάζεται να βλέπεις τη «μεγαλύτερη εικόνα». Είμαστε το Είναι μας∙ αυτό το Είναι όμως αντανακλάται στις επιλογές μας.
 
Καλή Χρονιά και καλή καρδιά!
Χρυσάνθη, 30/12/2016

Masonry

ψυχογραφίες

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.

στοχασμοί

Μια απότομη ανηφόρα παρολίγον να φανεί ικανή ώστε να μείνω έξω απο εκείνον το φυσικό παράδεισο.

ποίηση

Tου Oλύμπου πια, σάμπως ληνό στα πόδια μου, το τέρας πατώ το μυστικό.