Ελεύθερη Πτώση

2

Ελεύθερη Πτώση

Κι ενώ δεν υπάρχει πάνω και κάτω... 

Είναι από τις μέρες που νιώθεις ότι δεν είσαι εσύ ο ίδιος που ζεις τη ζωή σου, αλλά κάποιος άλλος. Η αίσθηση της παρουσίας σου στο χώρο έρχεται και φεύγει με σχεδόν σταθερό ρυθμό, σαν αυτόν με τον οποίο λυγούν και ξελυγούν τα έλατα στο δάσος όταν φυσάει αέρας. Πότε βλέπεις τον εαυτό σου από ψηλά, κάπου έξω από τις στέγες των σπιτιών κι έξω από όλα τα μέρη όπου η ζωή κάνει θόρυβο για να συνεχίσει να υπάρχει - πότε από χαμηλά, διαπερνώντας όλα τα πατώματα που σε χωρίζουν από τους ανθρώπους και κάνοντας έκπληξη στους γείτονες που ποτέ έως τώρα δε σε κάλεσαν στο σπίτι τους - και πότε στο ίδιο επίπεδο, κι αλλάζοντας δεκάδες οπτικές γωνίες μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, να νιώθεις την απορία των επίπλων που προσπαθούν απεγνωσμένα τόσα χρόνια να εννοήσουν τους ανθρώπους.

Μοιάζει σαν να βρίσκεσαι σε μία χωρίς τέλος ελεύθερη πτώση, αφού το σώμα και το πνεύμα, η κατανόηση του τι συμβαίνει γύρω σου αδυνατούν να συγχρονιστούν. Πρώτα κινούνται τα κύτταρά σου, χαρούμενα και αποφασισμένα στην ένωσή τους ενός οργανισμού, κι έπειτα αποφασίζει να κουνηθεί λιγάκι και το πνεύμα καταπίνοντας ψίχουλα εικόνων λέξεων θορύβων ενώ ταυτόχρονα τελεί υπό τη σοβαρή επήρεια του φόβου της ανυπαρξίας. Ένα κολάζ από αεροφωτογραφίες γίνεται εκείνες τις στιγμές η ζωή σου, και με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα φτάσεις και στο έδαφος γερός, αναρωτιέσαι αν τελικά θα καταφέρεις να είσαι εσύ που θα την χαρτογραφήσεις.

Μπορεί να μην το θυμάσαι, αλλά έχεις υπάρξει για τόσες πολλές χιλιάδες χρόνια αυτό το σύμπλεγμα αυτόβουλων τμημάτων ύπαρξης, που είναι αδύνατο να μην τα καταφέρεις• και αυτήν τη φορά να προσγειωθείς. Πονάει να μην είσαι ένα με τον εαυτό σου αλλά αυτή η διαδικασία αποδεικνύεται, όσο περνάει η ώρα, μια χειρουργική επέμβαση. Η δύναμη με τον οποία σκίζει ο αέρας την ολότητά σου είναι αυτή ακριβώς που χρειάζεται για να απεκδυθείς όλα τα κομμάτια ζωής που ήταν κολλημένα επάνω σου αλλά δε ζούσαν, ή παρασιτούσαν. Νιώθεις σαν να αλλάζεις δέρμα στον αέρα, σαν να αποκολλάται σάρκα και μνήμη απ' τον κορμό της ζωής που κουβαλάς με τα χρόνια, αναμνήσεις μανιτάρια κάποιας ζωής και κάποιας αλήθειας σαν να ξεχωρίζονται βίαια, ιδιότητες καταγεγραμμένες επάνω στο σώμα, ιδέες που κάποτε άφησαν τα ίχνη τους στο μέτωπο σου να γίνονται πουλιά που αποδημούν μπροστά στα ίδια σου τα μάτια.

Συνεχίζεις να μην καταλαβαίνεις τίποτα απ' ό,τι συμβαίνει, όμως κάθε τόσο νιώθεις στο στόμα σου μια γεύση που σου θυμίζει ότι θυμάσαι. Σε κάθε μέτρο και γυμνότερος, χωρίς να έχεις την παραμικρή ιδέα για το πού τελικά θα προσγειωθείς προχωράς• και ίσως και για μια στιγμή, απ' τον πολύ αέρα και απελευθερωμένη από τα προηγούμενα καλυπτικά της, αρχίζει να κινεί μέσα στην συνεχώς τρελή πορεία λίγο ντροπαλά τα πέταλά της κι η καρδιά σου, ανοιγόμενο άνθος μπροστά στη θέα του ορίζοντα μιας νέας ζωής, που χάρτη της έχει τα κομμάτια της προηγούμενης. Ποια δύναμη μυστήρια να σε έχει φέρει ως εδώ, αναρωτιέσαι, ποια δύναμη μυστήρια θα σε πάει παραπέρα...

Χρυσάνθη, 11/06/2016

Masonry

ψυχογραφίες

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.

στοχασμοί

Μια απότομη ανηφόρα παρολίγον να φανεί ικανή ώστε να μείνω έξω απο εκείνον το φυσικό παράδεισο.

ποίηση

Tου Oλύμπου πια, σάμπως ληνό στα πόδια μου, το τέρας πατώ το μυστικό.