Το Είναι και το Φαίνεσθαι

2

Το Είναι και το Φαίνεσθαι

Ξεκινάς να μιλήσεις∙ κι απογοητεύεσαι βλέποντας πως οι (ηλεκτρονικές) λέξεις χάνουν το νόημά τους μες στους πολυπληθείς σωσίες τους.

Ξεκινάς να μιλήσεις∙ κι απογοητεύεσαι βλέποντας πως οι (ηλεκτρονικές) λέξεις χάνουν το νόημά τους μες στους πολυπληθείς σωσίες τουςˡ, αφού το διαδίκτυο αποδεικνύεται ένας σκοτεινός τόπος σκόρπιων φθόγγων χωρίς το νήμα του ανθρώπου να τους δένει (υπάρχει μια έλλειψη συνέχειας και σκοπού πίσω από όλη μας τη φλυαρία). Κι όμως, ταυτόχρονα, τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν ένα νήμα που να δένει τους ίδιους μεταξύ τους πιο αληθινά.

Είχα στο μυαλό μου το Είναι και το Φαίνεσθαι σαν θέμα ενός κειμένου μετά από παραίνεση της πιο καλής μου φίλης που μέσα σε ένα όνειρό της, της νύχτας, με ρώτησε πώς θα ζωγράφιζα το ένα και πώς το άλλο. Έχουν περάσει κάποιες εβδομάδες που το σκέφτομαι συνεχώς και πολλές εικόνες πέρασαν από μπροστά μου, όμως η πιο καλή παρομοίωση μου ήρθε πριν ένα μόλις λεπτό, και μόλις ξεκίνησα να μιλώ, γράφοντας, στον εαυτό μου.

Έχετε βρεθεί ποτέ επάνω σε μία θεόψηλη κορυφή - την πιο ψηλή της ζωής σας - τέτοια που να νιώθει κανείς ότι ούτε να ψιθυρίσει δεν πρέπει γιατί θα χαλάσει την ησυχία του κόσμου... ούτε να σκεφτεί δεν πρέπει μπροστά στο μεγαλείο της φυσικής δημιουργίας; Οι λέξεις εκείνες τις στιγμές μοιάζουν αστείες, εντελώς άχρηστες. Έχετε βιώσει ποτέ μια ανεπανάληπτη και ανίκανη να εξηγηθεί με λέξεις ευτυχία, έναν έρωτα, μια φιλία καρδιακή όσο δεν πάει, μια γέννηση, μια λύτρωση χωρίς προηγούμενο ή έναν φοβερό πόνο; Έχετε ποτέ βρεθεί μπροστά σε ένα μοναδικό έργο τέχνης που σας πήρε μέσα από το στόμα την ομιλία, μπροστά σε μία έμπνευση ανθρώπου τόσο υπεράνθρωπη, ώστε να αδυνατεί κανείς να έχει αντίδραση διαφορετική από αυτήν του ανοιχτού στόματος;

Αν ναι, τότε ξέρετε κι εσείς τη διαφορά ανάμεσα στο Είναι και στο Φαίνεσθαι. Το Είναι είναι όλα τα παραπάνω, το Φαίνεσθαι είναι οι λέξεις που κοπιαστικά (αλλά μάταια) θα προσπαθούσαν να περιγράψουν όλα τα παραπάνω έτσι ακριβώς όπως βιώθηκαν.

Αντίστοιχα, συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχουμε ο καθένας γύρω μας χτισμένες περιγραφές του εαυτού μας που συνολικά τις ονομάζουμε προσωπικότητα. Η προσωπικότητα είναι αυτό που φαίνεται, ένας τρόπος να εκδηλωθεί στον κόσμο, αυτό που πραγματικά είμαστε. Το Είναι θα μπορούσαμε από την άλλη να το παρομοιάσουμε με μία καλά κρυμμένη μέσα μας σπίθα ουσίας, μια ζωογόνο δύναμη, μία αλήθεια που την έχουμε όλοι ενδεχομένως βιώσει σε στιγμές μεγάλου κινδύνου, μεγάλης ευτυχίας ή μεγάλης ειλικρίνειας, στιγμές που χρειάστηκε να συμπονέσουμε αυθεντικά, να συγκινηθούμε αυθεντικά, να δράσουμε χωρίς την παρεμβολή της σκέψης και χωρίς να προηγηθεί μέσα μας κάποια περιγραφή του εαυτού μας.

Πού ξεκινάει το «πρόβλημα»; Όταν φαίνεσαι χωρίς να είσαι, όταν έχεις τόσο ταυτιστεί με την περιγραφή, που έχει σβήσει μέσα σου η φλόγα της μοναδικότητας, της απλότητας και της αλήθειας. Όταν εκδηλώνεσαι στον κόσμο χωρίς πραγματικά να Είσαι. Όταν κολλάς τόσο πολύ στην περιγραφή του τοπίου, που αδυνατείς να δεις πραγματικά το τοπίο. Φαίνεσαι έξυπνος, άνετος, σκληρός, φιλάνθρωπος, καλός – κακός, έτσι ή αλλιώς. Σε ποιο βαθμό πραγματικά είσαι τέτοιος; Θα ακουστεί γραφικό, αλλά το ξέρουμε όλοι πως οι οθόνες στις οποίες «κλείστηκε» η ζωή μας και τα επιτεύγματα των προσωπικοτήτων, έχουν φοβερά πολύ συντελέσει στη δημιουργία μιας εποχής του φαίνεσθαι, ανθρώπων που έχουν ξεχάσει πώς να Είναι.

Το ξεχνάς, πραγματικά το ξεχνάς: περιπλανώμενος ανάμεσα σε χιλιάδες σελίδες μόδας και στυλ ξεκινάς να ξεχνάς ποια χρώματα είναι κοντά στην καρδιά σου, ξεχνάς τι είχες αποφασίσει να εκπέμπεις στον κόσμο, χαμένος ανάμεσα σε δεκάδες φιλοσοφίες ξεχνάς την αλήθεια που εκπέμπουν τα μάτια των ανθρώπων κι ερμηνεύεις τον κόσμο μόνο μέσα από το νου σου, χωμένος μέσα σε δεκάδες διαφορετικές πνευματικές διδασκαλίες ξεχνάς πως η αλήθεια είναι μία, έρμαιο των ξένων επιστημονικών επιτευγμάτων ξεχνάς πώς να είσαι επαγγελματίας με συνείδηση, για τη χώρα σου, για τα δεδομένα της χώρας σου, πώς να είσαι δάσκαλος εδώ κι όχι στη Σουηδία, ξεχνάς τα πιο απλά πράγματα. Με λίγα λόγια αυτό, κάνεις πολύπλοκο αυτό που δεν είναι, κι ύστερα χάνεσαι στους δαιδαλώδεις διαδρόμους που έφτιαξες ο ίδιος προσπαθώντας να διορθώσεις αποτελέσματα και ξεχνώντας τις αιτίες.

Φταίνε οι προσωπικότητες μας που πάψαμε να Είμαστε αυτό που φαινόμαστε. Και φταίνε όχι γιατί δεν τις χρειαζόμαστε αλλά γιατί αποκόπηκαν από την πηγή που κανονικά τις δημιουργούσε και δρουν αυτόβουλα, μηχανικά, επιφανειακά, περιγραφικά. Το Φαίνεσθαι οφείλει να είναι η εκδήλωση του Είναι.

Είναι τρομαχτικό το Είναι γιατί γεννάει την Ευθύνη. Την ευθύνη να εκδηλώνεις την αλήθεια. Να είσαι σε συνεχή επαφή, επικοινωνία και σε συμφωνία με το μέσα σου. Να μην κάνεις αυτό που θεωρείς άδικο επειδή «έλα μωρέ, δεν πειράζει», να μην παραβαίνεις τα μεγαλύτερα ιδανικά σου επειδή «θα συμβιβαστώ και λίγο, γιατί πρέπει και να φάω» «θα παρανομήσω λίγο, γιατί μου το ζητάει φίλος» «θα κάνω λίγο τα στραβά μάτια, στην Ελλάδα ζούμε». Να μην θρέφεις δηλαδή όλα αυτά που ζητάς να εξαλειφθούν από τον κόσμο.

Η εναλλακτικότητα του να είσαι αληθινός και απλός δεν είναι η μίμηση που έχει καταντήσει να είναι, δεν είναι κάποιο ρεύμα εκπαιδευτικών, δεν έρχεται απ’ την Ολλανδία, δεν είναι διατροφική συνήθεια, δεν είναι διανοουμενίλα αλλά ζει μέσα στον καθένα μας ξεχωριστά και εκδηλώνεται μέσα από την ξεχωριστότητά μας όταν τολμάμε να Είμαστε. Ειλικρινά κι αυθεντικά. Που πολλές φορές σημαίνει ότι θα πάμε κόντρα σε ανθρώπους και ιδέες αλλά πιο πολύ θα πάμε κόντρα στον εαυτό μας, ξεπερνώντας τον, καλλιεργώντας τον, καίγοντας κάθε ψέμα που τον τυλίγει. Θέλει αρετή και τόλμη να βρεις, κι ύστερα να αφουγκραστείς τη φωνή που υπάρχει μέσα σου κι αναζητά ειλικρίνεια, δικαιοσύνη και απλότητα.

Το Φαίνεσθαι είναι η εκδήλωση του Είναι. Το Είναι πάλι, απλά Είναι. Το νιώθεις, το εκδηλώνεις, αλλά δεν περιγράφεται. Μόνο μας χρέος είναι να βγούμε από τη λήθη της περιγραφής.

Υπάρχει μέσα σου κρυμμένος ένας θησαυρός μικρός, κι αληθινά τον βλέπω. Πάρε το χρόνο σου και κάνε λίγο πίσω, βίωσε την αλήθεια (σου) κι ύστερα εκδήλωσε την.

 

1: Αναφορά στο ποίημα της Κικής Δημουλά "Ραντεβού με μιαν Άγνωστη"

Χρυσάνθη, 24/11/2016

Masonry

ψυχογραφίες

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.

στοχασμοί

Μια απότομη ανηφόρα παρολίγον να φανεί ικανή ώστε να μείνω έξω απο εκείνον το φυσικό παράδεισο.

ποίηση

Tου Oλύμπου πια, σάμπως ληνό στα πόδια μου, το τέρας πατώ το μυστικό.