Σειληνός και έφηβος

12

Σειληνός και έφηβος

Μελισσάνθη


Μες στου πάρκου το μεγάλο σιντριβάνι
Ενας Σειληνός
Κάτω απ' τ' ουρανού την πορσελάνη
Πάντοτε γυμνός
Στη βροχή, στον ήλιο, στον αέρα
Παίζει το σουραύλι νύχτα-μέρα.
«Γένος άθλιο κι εφήμερο του ανθρώπου
Ω, γιοι του Τυχαίου και του Κόπου...»
Του νερού το κελάιδισμα, θαρρείς
Απ' τα λάσια ρέοντας σκέλια
Τραγουδάει ολημερίς
Ξεκαρδίζεται στα γέλια
Βλέποντας της γης τους δυνατούς
Και σκαρώνει χίλιες φάρσες στους θνητούς.

Ενας έφηβος μπροστά του πήγε να σταθεί
Με το βλέμμα του άφοβο σπαθί
σαν Οιδίποδας στης Σφίγγας το αίνιγμα μπροστά-
του Διόνυσου το σύννεφο ρωτά.
«Το θυμάσαι τι είπες κάποτε στο Μίδα;
Πώς το υπέρτατο για τον θνητό αγαθό
Είναι να 'ναι στης ανυπαρξίας το βυθό
Το 'λεγες στ' αστεία τότε για στα σοβαρά;»
Ξάφνου, από μια αχτίδα
Η μορφή του Σειληνού φωτίστηκε φαιδρά
(ω θεοί, τούτος γυρεύει την απόλυτην αλήθεια
 Τι παιδί
   Να ζητάει να δει
      Με θνητού μάτια της Μέδουσας την κόμη)
Λέει. Πού θέλεις να θυμάμαι, ποια είχα τότε γνώμη
Μα έτσι νέος και να σε τρώει η σκέψη, αντί να ζεις;
Ελα να σε μάθω εγώ να τραγουδείς

Θα σου δείξω την αλήθεια που 'ναι μες στα παραμύθια
Δως την, τώρα, παιχιδίζει με το ψέμα στο νερό
Πές μου, αν τηνέ ξεχωρίζεις στων χρωμάτων το χορό»

Σιωπηλός ο νέος προσμένει, ξάφνου, η μύηση να του φέξει
Σαν καμπάνα να τον κρούσει εντός του η τελευταία λέξη
Και πολύχρωμο σε σκάλες από κρύσταλλα ηχηρά
Του σιντριβανιού το γέλιο, ακούει, που αδιάκοπα γλιστρά.

Ιnfinart, 07/04/2016

Masonry

ημερολογιακά
Χρυσάνθη Νίκα

Ο αέρας στο κέντρο της Αθήνας είναι ευχάριστα ξηρός και απροσδόκητα καθαρός τα πρωινά (μάλλον).

αποσπάσματα
δημοκρατια

Και η Δημοκρατία. Με φόντο τους παγκόσμιους πολέμους και την Κοινωνία των Εθνών.

στοχασμοί
μπρετον, πολυτεχνειο

...και πιάστε τον Μπρετόν.