Η Δική μου Φωνή

12

Η Δική μου Φωνή

Της Αλκμήνης Κογγίδου

φωνή, ποίημα

Πού πηγαίνει η δική μου φωνή;
Την παίρνουν τα κινούμενα φύλλα
Στη μουσική της σιωπής;
Την αρπάζει το αέναο πέταγμα
Των φτερωτών στον άνεμο;
Πού χάνεται
Στο χώρο ή στο χρόνο;

Υπάρχω για να υπάρχει
Ζω για να πλάθει την ουσία της,
Με βασανίζει
Δεν αφήνει τόπο στη σιωπή

Πού πηγαίνει η δική μου φωνή;

Στα υγρά τα πελάγη
Στη δροσερή την αύρα
Ή στο βυθό της δικής σου φωνής;

Την είδα πως χόρευε
Στα μάτια των παιδιών
Που ακολουθούσε τη ζωή
Στους βηματισμούς των ζωών.
Χάνεται σε βαθείς στοχασμούς
Κι όταν καταδύεται για την ομορφιά
Γιατί πάλι ξαναγυρίζει σε μένα;

Πού πηγαίνει η δική μου φωνή;

Σκάβει τα εντός μου σαν λατόμος
Για ορυκτά σιωπής
Χοροπηδάει στο σύμπαν
Τρυπάει τ’ άλλα μάτια
Ζητώντας την άλλη φωνή
Παραβιάζει το μυστήριο.

Πού πηγαίνει η δική μου φωνή;

Τη νύχτα συνθέτει τα συστατικά της
Τη μέρα καθρεφτίζει το χορό της
Στο απόλυτο φως
Συλλέγει τις σκιές
Σμιλεύει την ύλη των όντων
Ξαναγυρίζει σε μένα
Παίρνει τις μέρες μου
Και πάλι.

Πού πηγαίνει η δική μου φωνή;

Αλκμήνη Κογγίδου / Ποιητική συλλογή: «ΑΝΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΙΔΕΑ»

Ιnfinart, 11/03/2016

Masonry

ημερολογιακά

Συγκοινωνία: εκεί που γεννιέται η φιλοσοφία.

αποσπάσματα

...ώρες και ώρες, αυτές οι στιγμές έρχονται.

ημερολογιακά

Όσο το βλέπουμε από μακριά, σε κορυφές που δεν αγγίζονται παρά μόνο με το βλέμμα, το χιόνι μοιάζει να είναι ένα.