Ένα μικρό ποίημα

12

Ένα μικρό ποίημα

Και λίγα από τα χρώματα, τους ήχους, τις σιωπές

Στους δρόμους εκείνους
Που θυμούνται ακόμη
Κάτι από τη ζωής μας,
Προσφέρω ένα λουλούδι•

Στον Άνθρωπο εκείνο
Που φωτίζει τ' αστέρια
Της γης, δίνω μια ευχή•

Στο παιδί εκείνο
Που μας χαιρετά
Εκούσια και μας
Αναγνώρισε στο πλήθος,
Χαρίζω το χαμόγελο,
Το ακριβό και σπάνιο•

Στο αόρατο που μας
Κινεί με χάρη
Σε κόσμους γνώριμους
Και άγνωστους υποκλίνομαι ταπεινά•

Στην Αγάπη και τη Σοφία
Που ανανεώνει το σύμπαν όλο
Προσθέτω από ευγνωμοσύνη και βούληση
Λίγα από τα χρώματα, τους ήχους, τις σιωπές
Που έλαβα μπροστά στην αέναη
Κίνηση του φωτός.

Σπύρος, 21/03/2017

Masonry

αποσπάσματα

...ώρες και ώρες, αυτές οι στιγμές έρχονται.

ημερολογιακά

Όσο το βλέπουμε από μακριά, σε κορυφές που δεν αγγίζονται παρά μόνο με το βλέμμα, το χιόνι μοιάζει να είναι ένα.

αποσπάσματα

Ας προσπαθήσουμε για μια στιγμή, να σηκωθούμε ψηλότερα κι απ’ το επίπεδο της πτήσης των πουλιών, και να φανταστούμε ότι η Μεσόγειος βρίσκεται κάτω από μας σαν μια ακανόνιστη λίμνη, και όλα τα αρχαία ακρωτήρια της κοιμούνται στον ήλιο.