Τρικυμία

1

Τρικυμία

Και η επίγνωση της ζωής στην κούπα.

«Μια μεταλλική αγκαλιά ήταν εκείνο ακριβώς που χρειαζόμουν», σκέφτηκα. «Σταθερότητα, στιβαρότητα, θαλπωρή μέσα στην ψύχρα του μετάλλου». Μόλις ακούμπησα ανακουφίστηκα, μετά από τόσα ταξίδια, τόσο πόνο, είχε στιφτεί το μέσα μου και ψυχορραγούσε.

Όπως όμως πάντα διαλύονταν οι σταθερότητες κάθε είδους στη ζωή μου, έτσι κι αυτός ο ασφαλής εναγκαλισμός δεν κράτησε παρά τρία δευτερόλεπτα∙ το σταθερό και τόσο σύντομο τελικά ταξίδι, ακολούθησε μία ανεπανάληπτη βουτιά στο κενό∙ πρωτόγνωρη και χειρότερη ακόμα κι από τα μαρτύρια του εργοστασίου. Ειλικρινά, δεν το επέλεξα εγώ να ριχτώ με τα μούτρα στο άγνωστο. Αλλά συνέβη.

Ουρλιάζοντας διένυσα τα πρώτα εκατοστά και πριν το καταλάβω, βούτηξα μέσα σε μια ζεματιστή θάλασσα από κάτι, που μύριζε λεμόνι. Στην αρχή σαν να επέπλευσα για λίγο, πριν ξεκινήσω να βυθίζομαι με φόρα χωρίς να μπορώ να αντισταθώ.

Σύντομα, έπιασε φουρτούνα, που όλο και δυνάμωνε, και όλο και δυνάμωνε, τόσο πολύ, που κάποια στιγμή κατάλαβα ότι τα χειρότερα δεν είχαν έρθει ακόμα. Κάθε καινούργιο βάσανο ανέτρεπε το προηγούμενο, και κατακτούσε την πρωτιά στη λίστα των κακουχιών μου. Το ανακάτεμα δε σταματούσε. Πνιγόμουν, στριφογύριζα, καιγόμουν, έχανα τα μέλη μου κόκκο-κόκκο, έχανα την ύπαρξή μου, εξαφανιζόμουν, κι η τρικυμία συνέχιζε απτόητη να γίνεται πιο ανελέητη. Στάλες χοροπηδούσαν στον αέρα και γύρω μου δεν έβλεπα, παρά μια καφετί θολούρα να κινείται με μεγάλη ταχύτητα και να με παρασέρνει.

Απ’ το μυαλό μου πέρασε μέσα στη ζάλη, ολόκληρη η ζωή μου: η ξενοιασιά της εξοχής, τα παιδικά μου χρόνια, δίπλα στα ζαχαρoκάλαμα και η φροντίδα στα πρώτα στάδια της δουλειάς, όταν ακόμη είχαμε να κάνουμε με ανθρώπους. Αναστέναξα με ό,τι μου είχε απομείνει από ανάσα για τον καιρό του εργοστασίου, αλλά ακόμη κι αυτός, εκείνη τη στιγμή φαινότανε γλυκύτερος, γιατί μου είχε τελικά προσφέρει ημεράδα και το λευκό μου χρώμα.

Μέχρι να τα δω όλα ξανά, το κορμί μου η θύελλα κι η εξωφρενική θερμοκρασία το είχανε αποτελειώσει. Δεν είχα πια πάρα ένα ψίχουλο εαυτού, που σύντομα θα γινότανε κι αυτό... ένα με το τσάι.

χρυσανθη νικα

Παραδομένη πια μέσα στην τρικυμία, καθώς χανόμουν, ευγνωμονούσα εκείνο το κουτάλι, που νόμιζα με απογοήτευσε και πίστεψα πως με πρόδωσε, αλλά είχε τελικά φανεί ευεργέτης, κρατώντας με για λίγο εκεί, που μόνη δε μπορούσα να σταθώ∙ για να μου δώσει φόρα να βουτήξω σε έναν προορισμό δικό μου, να διαλυθώ και τελικά, να γίνω κάτι άλλο.

Και λέω πια χωρίς καμία συστολή: αν είσαι κύβος ζάχαρης, την πιο μεγάλη τρικυμία της ζωής σου, τη ζεις σε ένα φλιτζάνι. Και όλα τα φλιτζάνια, μικρά, μεγάλα, ή και τα τσαγιερά ακόμα, κάπου οδηγούν: και πιο συχνά, σε έναν διαφορετικό εαυτό μας.

Τα θαύματα χωρούν σε κούπες.

Χρυσάνθη, 21/07/2017

Masonry

ψυχογραφίες

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.

στοχασμοί

Μια απότομη ανηφόρα παρολίγον να φανεί ικανή ώστε να μείνω έξω απο εκείνον το φυσικό παράδεισο.

ποίηση

Tου Oλύμπου πια, σάμπως ληνό στα πόδια μου, το τέρας πατώ το μυστικό.