Τι ξέρουν τα σκουλήκια;!

1

Τι ξέρουν τα σκουλήκια;!

Τι ξέρουνε τα ταπεινά, φιλόδοξα, φιλόσοφα σκουλήκια; Και ως πού μπορούν να φτάσουν; Μαγική ανώριμη φανταστική ιστορία που ελπίζει να αγγίξει τις χορδές μας.

χρυσανθη νικα

«Τι κάνεις;» με ρώτησε η μαμά μου βλέποντάς με να προσπαθώ να ενεργοποιήσω το σύστημα ανίχνευσης οργανικής ουσίας σε μεγάλα βάθη, «το ξέρεις ότι δεν επιτρέπεται».

«Μα τι δεν επιτρέπεται, βρε μαμά; Και γιατί; Δεν επιτρέπεται να ξέρουμε μέχρι πού υπάρχει γη και φαΐ σ’ αυτή τη Γη;»

«Όχι, δεν επιτρέπεται, και σίγουρα δεν έχει νόημα, αφού είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο πως μπορούμε να ζήσουμε μόνο σε βάθος περίπου δύο μέτρων από την επιφάνεια.»

«Ναι, καλά! Εγώ θα πάω στο κέντρο της Γης!» της είπα στα εφτά γεωσκωληκικά μου χρόνια κι έκτοτε ούτε για μια στιγμή δεν έφυγε το όνειρο αυτό απ’ την καρδιά μου. Έτσι, μόλις ενηλικιώθηκα ζήτησα την άδεια της για να φύγω από τη σήραγγα της οικογενείας και να ταξιδέψω στο κέντρο της Γης, αλλά όπως σίγουρα καταλαβαίνετε, η πίστη όλων των ενηλίκων ότι είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε επιφανειακά ήταν πολύ δυνατότερη από τη δική μου πίστη ότι μπορώ να φτάσω εκεί που υποτίθεται δεν είχε φτάσει κανείς.

Είχα εναντίον μου όλα τα βιβλία της ιστορίας που μας δίδασκαν σαν αληθινά στο σχολείο, και κάθε ιστορία που εγώ είχα διαβάσει, με σκουλήκια που φτάνανε στο κέντρο της γης ή πηδούσαν στον αέρα, ή ζούσανε σε καθαρό νερό, τα έλεγαν μύθους, φαντασία, παραμύθια.

Είχα βαρεθεί ν’ ακούω μια ζωή ότι είμαστε οι ταπεινότερες υπάρξεις, χρήσιμες για να εξυγιαίνουμε το χώμα και να μπορούν να τρώνε οι από πάνω – πρώτα τα φυτά, μετά τα φυτοφάγα, μετά τα σαρκοφάγα - έπειτα να πεθαίνουν, να σαπίζουν, και φτου κι απ’ την αρχή. Τι ζωή κι αυτή! Εγώ ταπεινός δεν ένιωσα ποτέ. Και στο κάτω κάτω, τι σημαίνει ταπεινός; Ξέρει κανένας από σας να μου πει; Όχι. Ε, ούτε κι η οικογένειά μου ήξερε, γι’ αυτό και δε με έπεισαν ποτέ ότι είχαν δίκιο…

Νομίζω έχετε ήδη καταλάβει ότι ήταν αναπόφευκτο το να φύγω κρυφά για το μεγάλο μου ταξίδι. Περίμενα να περάσουν τα οργώματα εκείνου του χρόνου και μόλις σταματήσαν οι αναταράξεις, αντί να πάω να βρω τους γονείς μου, έβαλα μπρος… για το Κέντρο της Γης! Τι ενθουσιασμό και τι χαρά ένιωθα τις πρώτες μέρες του ταξιδιού μου δε γίνεται με λόγια να σας το περιγράψω! Κάτι η ελευθερία του να ταξιδεύεις μόνος, κάτι οι τόσο πλούσιες καινούργιες γεύσεις φαγητού και κάτι οι γνωριμίες που έκανα, ένιωθα πως όδευα προς έναν υπόγειο παράδεισο.

Με πολλές λεπτομέρειες φυσιογνωσίας δε θα σας κουράσω, και τώρα βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει γιατί θα φιλοσοφήσω. Αρκετά γρήγορα πέρασα τη λιθόσφαιρα ταξιδεύοντας κάθετα στη ρωγμή ανάμεσα στην ευρασιατική και την ινδική πλάκα, κι ήταν αυτό το πέρασμα η εκπλήρωση της μεγαλύτερής μου ανάγκης! Να ξεφύγω από την επιφάνεια∙ που με είχαν για καταδικασμένο να ζήσω! Είχα πλήρως ξεμπερδέψει με την επιδερμίδα της Γης. Έμπαινα στο αίμα της, στα ζωτικά όργανά της, από τα πρώτα χιλιόμετρα άρχισε να κάνει ζέστη και μειώθηκε η τροφή, αλλά τίποτα δε με πτοούσε, η φωτιά που έκαιγε στην καρδιά μου και με πρόσταζε να γνωρίσω μέχρι το κέντρο τη γη μου, που ήταν ένα με το σώμα μου, ήταν πολύ μεγαλύτερη. Και σας μιλώ ειλικρινά, δεν το χωρούσε ο νους μου το γιατί και όλοι οι άλλοι δεν ένιωθαν το ίδιο…

Και να ξέρετε η πίστη μου δε με διέψευσε. Κάτω από το δέρμα της Γης ανακάλυψα θησαυρούς αξίας ανεκτίμητης για την μετέπειτα ζωή μου και γενικά την ύπαρξή μου. Κολύμπησα στον ρευστό σχεδόν μανδύα της και έγινα μάρτυρας όλων των ατέλειωτων διαδρομών που έκαναν τα χημικά στοιχεία από την επιφάνεια προς το κέντρο, και αντίστροφα. Το εσωτερικό της Γης παλλόταν όπως κάθε ζωντανός οργανισμός, και πολύ συγκεκριμένα κομμάτια κάτω από τις ηπείρους επιτελούσαν εργασίες ίδιες με αυτές των οργάνων ενός σώματος. Κάτω από την Αρκτική βρίσκονταν στοιχεία της αναπνοής, που με μεγάλες πιέσεις έφερναν στο εσωτερικό της Γης ανάσες. Ό,τι βρισκόταν κάτω από τη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, κι ένα μέρος της Ασίας έμοιαζε με στομάχι, έπεφτε κάθε μέρα τόσο πολύ φαγητό και βάρος από πάνω, που όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί κάτω από την επιφάνεια εκεί ποτέ δε σταματούσαν να δουλεύουν – αντίστοιχα και όλοι οι οργανισμοί πάνω στην επιφάνεια, ειδικά τα φυτά, έπρεπε να τρώνε κάθε μέρα τόνους φως για να διασπάσουν τα απόβλητα σε χρήσιμα στοιχεία. Η Αφρική, η Αυστραλία και ένα μέρος της Νότιας Αμερικής έμοιαζαν με το υπόλοιπο του πεπτικού συστήματος, διύλιζαν ό,τι είχε γίνει παραπάνω και αφού κρατούσαν όλα τα θρεπτικά στοιχεία, έστελναν ό,τι περίσσευε στο νοτιότερο σημείο, κι ο άλλος πόλος ωθούσε τα περισσεύματα προς τα ηφαίστεια της Γης κι εκτόνωνε τα αχρείαστα, δημιουργώντας ξανά επιδερμίδα, επιφάνεια, για να αρχίσουν όλα απ’ την αρχή και να συνεχίσει ο κύκλος της ζωής.

Ποτέ ως τότε, μέχρι να τα δω από κοντά δεν είχα φανταστεί ότι στο χώμα που ζούσα ποτέ τίποτα δεν ήταν καινούργιο, αλλά απλούστατα, ανακυκλωμένο. Το βάθος αυτής της ευφυΐας ενός οργανισμού που ζει απ’ τον εαυτό του με συνεπήρε πραγματικά… και για πρώτη φορά τότε μπόρεσα τελικά να καταλάβω πόσο τεράστιο ρόλο, πόσο σημαντικό ρόλο τελικά έπαιζαν… τα ταπεινά σκουλήκια. Έτσι κι έφτασα στην πρώτη εξ εμπειρίας συνειδητοποίηση της ζωής μου – είναι χρήσιμο να είσαι σκουλήκι.

Συνεχίζοντας προς τον ρευστό πυρήνα ανακάλυψα κάτι που αποκλείεται να πιστέψετε, η Γη… είχε συναισθήματα! Τις μέρες που τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά στην επιφάνεια, και ως αποτέλεσμα και στο εσωτερικό της, στον πυρήνα εκλύονταν ρευστά σκουρόχρωμα, με άσχημη οσμή, σαν δηλητήρια, που μείωναν τον παλμό της ζωής της και ανέστελλαν τις περισσότερες από τις λειτουργίες της. Αντίθετα, όταν χαιρόταν, χρωματιστά ρευστά μέταλλα αναμιγνύονταν σε έναν μαγικό χορό αγκαλιάζοντας το κέντρο.

Και ναι, έφτανα στον προορισμό μου. Μια λεπτή γραμμή κενού χώριζε τον ρευστό από τον στερεό πυρήνα και σε εκείνη τη γραμμή σε τύφλωνε ένα φως κίτρινο - πορτοκαλί, πυρακτωμένα μέταλλα ανέδιναν τις γήινες μυρωδιές τους και ο παλμός της Γης που ένιωθα όσο προχωρούσα στο ταξίδι έγινε πλέον τόσο δυνατός που ήμουν ένα μαζί του και παλλόμουν κι εγώ, ολόκληρος, σαν ένα σώμα με το κέντρο της γης… άνοιξα τα μάτια μου, και ω, του θαύματος! Ο στερεός αυτός πυρήνας είχε σχήμα… καρδιάς! Μια καρδιά που ήταν η πηγή της Ζωής στη γη. Χτυπούσε ρυθμικά σαν το ρολόι κι από κάθε παλμό, από κάθε χτύπο μεταδιδόταν η δόνηση της ζωής, που έφτανε παντού, σε κάθε σημείο του σώματος της, μέσα κι έξω, μέχρι την επιφάνεια κι ακόμα ψηλότερα, στην ατμόσφαιρά της. Η γοητεία του παλμού αυτού μαγνήτιζε κάθε μορφή ζωής να στέκεται κοντά της και να αντλεί μέσα απ’ αυτήν, ταυτόχρονα και να της προσφέρει. Και χτυπούσε δυνατά σαν ένα γκονγκ που θέλει η ηχώ του να ακουστεί στο σύμπαν… Κι αλήθεια, ποιος ξέρει αν ζούσα μακριά από ‘δω μπορεί να την άκουγα κι εγώ. Τώρα δε γινόταν, γιατί απλά ήμουν ένα μαζί της…

«Ένα μαζί της;!» σκέφτηκα τότε. «Ώστε λοιπόν, τόσον καιρό, δεν ταξίδευα απλά προς το Κέντρο της Γης… αλλά προς την ΚΑΡΔΙΑ Της!». Αυτή ήταν η δεύτερη, κι ακόμη μεγαλύτερη εξ εμπειρίας συνειδητοποίησή μου. Δεν ήταν περηφάνεια εκείνη που με είχε οδηγήσει βαθύτερα από την επιφάνεια όπου φαινόταν να πρέπει να περιοριστεί η ζωή μου, αλλά ήταν η ατέλειωτη δίψα να γνωρίσω όλη τη μαγεία του ζωντανού αυτού σώματος που με φιλοξενεί και τελικά… να φτάσω στην Καρδιά Του.

χρυσανθη νικα

Και όχι για να μείνω εκεί, δεν έμεινα – ζω ξανά στην επιφάνεια αλλά τώρα ξέρω - το ταξίδι της επιστροφής ήταν ακόμα πιο γρήγορο κι ανάλαφρο απ’ το πρώτο, αλλά για να Γνωρίσω: τι υπάρχει πίσω από κάθε επιφάνεια, πόση δουλειά και τι εργασίες συμβαίνουνε στο βάθος, για να γνωρίσω ότι υπάρχουν συναισθήματα δηλητήρια και χαρές χρώματα – εξίσου αναγκαία ίσως, και τα δύο, για να ισορροπεί η καρδιά της γης ανάμεσά τους. Για να γνωρίσω ότι ο παλμός της ζωής που με κινεί δεν προέρχεται από μένα, αλλά από ένα Κέντρο του οποίου για να γνωρίσεις το βάθος πρέπει να είσαι:

1. αρκετά τρελός και αφελής για να πιστέψεις ότι μπορείς να φτάσεις (μεταξύ μας, ποιο σκουλήκι άλλο εκτός από εμένα επιβίωσε μέσα σε μέταλλα που βράζουν;)

2. Αρκετά δυνατός για να μην τα παρατήσεις στη μέση και να συνεχίζεις το ταξίδι χωρίς να ξέρεις αν θα ζεις ως που να φτάσεις

3. Και τελικά… αρκετά ταπεινός για να γνωρίζεις ότι ένα σκουλήκι είναι απλά ένα σκουλήκι. Και δε χρειάζεται να είναι τίποτα παραπάνω για να επιτελεί αθόρυβα το μεγαλειώδες έργο του κύκλου της ζωής, που φέρει στις πλάτες του.

Ταπεινότητα μπορεί και να ‘ναι τελικά, καλοί μου φίλοι, το να μπορέσεις να δεχτείς ότι είσαι απλά ένα επιφανειακό σκουλήκι. Τα ταξίδι προς το Κέντρο της Ζωής ανήκει όμως σε όλους. Και καθένας μας μπορεί να γίνει ένα «βαθύτερο» σκουλήκι...

Χρυσάνθη, 24/02/2017

Masonry

ψυχογραφίες

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.

στοχασμοί

Μια απότομη ανηφόρα παρολίγον να φανεί ικανή ώστε να μείνω έξω απο εκείνον το φυσικό παράδεισο.

ποίηση

Tου Oλύμπου πια, σάμπως ληνό στα πόδια μου, το τέρας πατώ το μυστικό.