Στα ψηλά βουνά

1

Στα ψηλά βουνά

Και πώς ομοιάζει, τελικά, ένα βουνό στα μάτια των ανθρώπων;

χρυσανθη νικα άλκης παπαδόπουλος

Οι άνθρωποι των νησιών, καθώς γνωρίζουν καλά πώς να επιπλέουν, αν τους ρωτήσετε θα σας πουν ότι βουνό είναι ένα γαλάζιο περίγραμμα, που επιπλέει κι αυτό, στο βάθος του μόνου ορίζοντα που έχει το χωριό τους, και για το οποίο τραβάει επιπλέοντας κάθε πρωί μετά από μεγάλη βουή ένα σάπιο, μπλε καραβάκι που τρομάζει τους επιβαίνοντες απ’ τα τραντάγματά του. Η ιδέα του νερού είναι κυρίαρχη σε ολόκληρο το σύμπαν της σκέψης αυτών των ανθρώπων. Ο κόσμος υπάρχει στο βαθμό που δεν καλύπτεται απ’ το νερό και τα χρώματα τα αναγνωρίζουν μόνο αν υπάρχει δίπλα κάτι μπλε. Έτσι και τα βουνά ορίζονται γι' αυτούς σαν μακρινοί όγκοι ενός χρώματος, δίπλα στο μπλε, που θυμίζει μωβ αλλά δεν είναι.

Οι άνθρωποι της Ηπείρου πάλι, κάτοικοι ενός άκρου της χώρας που ζει κυρίως στη μνήμη, σέβονται την ιδιότητά τους των άκρων κι αν τους ρωτήσετε τι είναι βουνό θα βρεθούν σε σύγχυση, δεν ξέρουν προς τα πού να γείρουν. Δεν ξέρουν αν είναι πράσινα και δασώδη, ή γκρι από σκέτη πέτρα, γιατί έχουν κι απ’ τα δύο. Η φύση τους είναι χωρισμένη όπως και η ψυχή τους, ανάμεσα σε βουνά ψηλά με δάση πανέμορφα που άμα μπεις σου κόβεται η ανάσα απ’ το πολύ οξυγόνο και βουνά χαμηλότερα και πετρώδη, που τα ντύνει μια στο τόσο κανένας θάμνος, και λίγα πεύκα ήρωες από αρχαίες αναδασώσεις. Εκτός από αλεπούδες, σε εκείνα τα βουνά θα σας πουν ότι έχουν στοιχειά, νεράιδες και δράκους – λογικό αν σκεφτεί κανείς πόσο δύσκολη είναι η ζωή στην πέτρα και πόση ανάγκη έχουνε για μύθους οι άνθρωποι της μνήμης – κι ότι λαγούς κι ελάφια δεν έχει πια γιατί τα ρήμαξαν οι άνθρωποι. Το πνεύμα τους, βέβαια, θα σας πληροφορήσουν ότι μπορεί και να το νιώσεις στον αέρα αν αποφασίσεις να ανεβείς ένα βουνό τους χωρίς όπλο.

Οι έξυπνοι άνθρωποι των πόλεων, που συνήθως ξέρουνε πολλά για όλα τα βουνά που δεν έχουν πατήσει πόδι, θα ξέρουν να σας πουν ότι τα βουνά βγαίνουν σε πάμπολλα μεγέθη, ύψη και χρώματα, μπορεί να είναι ντυμένα με βλάστηση ή γυμνά, κρύβουν σπηλιές, μύθους, μυστικά, Ιστορία και ιστορίες, άνθη εξαιρετικά και συναρπαστικά πουλιά και τελικά κόσμους αλλόκοτους φτιαγμένους από τσοπάνηδες, φίδια, άγρια ζώα και πρόσκαιρους επισκέπτες με μεγάλη φαντασία. Το βουνό γι’ αυτούς μετριέται συνήθως σε εξοπλισμό και ρουχισμό, φωτογραφίες και χάρτες. Και τη στιγμή που μέσα σε όλα αυτά τα μέτρα προστεθεί η ιερότητα του θεϊκού βουνού της χώρας, θα παραληρήσουν: «Ο Όλυμπος είναι η σύνθεση όλων των χρωμάτων και όλων των στοιχείων, είναι ένας κόσμος που ζει συγκλίνοντας. Εκεί εκτός από ζώα κρύβονται και οι Θεοί. Οι νεράιδες στον Όλυμπο υπακούουν στις αρχές του ουρανού και δε μοιάζουν με άλλο είδος κανένα».

Κι υπάρχουν τελικά άνθρωποι που δε γνωρίζουμε από πού είναι αλλά αν τους ρωτήσετε για τα βουνά θα πουν: «Αν ολόκληρος ο κόσμος ήταν η Ελλάδα, ο Όλυμπος θα ήταν το πιο ψηλό βουνό του κόσμου. Υπάρχουν όμως βουνά ακόμη ψηλότερα, που στην κορυφή τους μένουν λευκά από τότε που γεννήθηκαν και αντί για δέρμα, τη ζωή τους ντύνουν παγετώνες. Εκεί, στην πιο ψηλή κορφή συνάζονται οι δράκοι του χιονιού από όλες τις χώρες της ηπείρου, και μια στο τόσο και του κόσμου. Ανεβαίνοντας ξεχνάς την εθνικότητά σου, ξεχνάς κι ότι οι θεοί μιλούν ελληνικά, γιατί είσαι πιο ψηλά από τα τρεις χιλιάδες μέτρα. Σε μεγαλύτερα ύψη γνωρίζεις μία γλώσσα οικουμενικότερη που δε γράφεται ακόμα αλλά είναι σίγουρα αρμονική, γλυκιά και πιο πολύ απ’ όλα τα πράγματα θυμίζει τη σιωπή. Στις ερήμους του χιονιού βρίσκεται ένας κόσμος τόσο λευκός, τόσο υψηλός και τόσο περιεκτικά άδειος που αν βρεθείς εκεί νομίζεις ότι δεν υπάρχει πια η γη με όλα τα βουνά της ενωμένα, παρά μόνο ως συμπλήρωμα του απέραντου γαλάζιου κενού.

Κι ότι υπάρχει η πιθανότητα έτσι ακριβώς κενός να χρειαστεί να γίνει κάθε άνθρωπος για να σωθεί η χρυσή γη∙ που έχει στα σωθικά του. Γιατί στην πραγματικότητα, οι πιο σημαντικές κορυφές που μπορεί και χρειάζεται να ανεβεί κανένας είναι εκείνες του κόσμου που συναντά όταν μόνος στο σπίτι του κλείνει τα μάτια. Η φύση κι εμείς ζούμε στην αντανάκλαση ο ένας του άλλου κι αν έως τώρα κάθε βουνό αποτέλεσε για εμάς τους ανθρώπους ένα σύμβολο δυσκολίας, άθλου και ταυτόχρονα σύμβολο μεγαλείου και σταθερότητας, θεϊκής ακινησίας, είναι γιατί γνωρίζουμε όλα τα εμπόδια βουνά που δημιουργήσαμε και τώρα μένει να ανεβούμε και να ξεπεράσουμε.

Να ξεπερνάς τα δικά σου εμπόδια σημαίνει να υπερβαίνεις τον χτισμένο εαυτό σου∙ και κάθε τόσο κάποια κορυφή θα βρίσκεται για να σε ξεκουράσει. Στις πιο ψηλές θα μιλήσεις τη γλώσσα του κενού και θα δεις ότι χρειάζεται να είσαι άδειος απ’ τα βάρη σου για να χωρέσουν όλοι οι άλλοι».

Καλές αναβάσεις!
Χρυσάνθη, 17/03/2017

Masonry

αποσπάσματα
δημοκρατια

Και η Δημοκρατία. Με φόντο τους παγκόσμιους πολέμους και την Κοινωνία των Εθνών.

στοχασμοί
μπρετον, πολυτεχνειο

...και πιάστε τον Μπρετόν.

ψυχογραφίες

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.