Οι αλληγορικές #9

1

Οι αλληγορικές #9

Αυτή η ιστορία είναι πραγματική. Και κάθε ομοιότητα με την καθημερινή πραγματικότητα φίλων γατόφιλων είναι πλήρως επιτηδευμένη. 

Ο Μένιος και η Μένια ζουν στο ίδιο σπίτι εδώ και... όχι πολύ καιρό, το πολύ τρεις μήνες, σε ανθρώπινο χρόνο μιλώντας. Θα έλεγε κανείς πως τυχαία κατέληξαν συγκάτοικοι - συμβίοι, αλλά ιστορία καθώς γράφουμε, σας το λέω με το χέρι στην καρδιά πως τους έφερε κοντά, κάτω απ' την ίδια στέγη, μια δύναμη ανώτερη των λέξεων, γι' αυτό και δεν γνωρίζουμε πώς να τηνε πούμε.

Οι δυο τους μοιράζονται έκτοτε τα πάντα. Τα λίγα τετραγωνικά του σπιτιού, τις ίδιες κουβέρτες, τον ίδιο καναπέ, τις ίδιες κορδέλες, τις ίδιες συνήθειες, το ίδιο κρεβάτι, το ίδιο νερό, την ίδια άμμο (ίου)... Οι δυο τους τα μοιράζονται όλα• εκτός από ένα, το μπολάκι του φαγητού. Κι αυτό όχι γιατί έγινε ποτέ κάποια μοιρασιά ή κάποια συμφωνία, αλλά γιατί είναι σαν άγραφος νόμος στον κόσμο των σπιτόγατων, το Μυστήριο της Βρώσης να αφορά πάντοτε ένα μονάχα άτομο... και το μπολάκι του.

Η σχέση τους είναι, κατά πώς θα φαινόταν σε έναν συχνό επισκέπτη του σπιτιού, ήρεμη και κανονική, όμως και κάπως... μυστηριώδης. Ο Μένιος είναι γάτος μαύρος (κατράμι), κιμπάρης, μεγαλόσωμος με φαρδιές πλάτες και μουστάκια φουσκωτά. Να τον δεις, τον φοβάται το μάτι σου, αλλά δε θα 'ναι για πολύ, γιατί είναι ο τύπος του χαδιάρη. Λαϊκό παιδί, μόνο στην όψη φαίνεται σκληρός κι απόμακρος. Είναι στην πραγματικότητα καλοκάγαθος και ευγενής αυθεντικά, σε βαθμό χαζομάρας. Τον κάνεις ό,τι θες, κάθεται όπου θες, αλλά αν δε χωρέσει καλά πέφτει σαν τσουβαλάκι με πατάτες. Η Μένια είναι γάτα άγρια, μαύρη (κατράμι), που εξαιτίας μιας δύσκολης πληγής, βρήκε καταφύγιο στην αυλή, για λίγο... Για λίγο βέβαια, ήταν μόνο στην αρχή. 

Διότι γρήγορα φάνηκε πως κουβαλούσε τη χάρη αυτής που έρχεται για να μείνει. Ε, κι έμεινε. Ο Μένιος κάτι ενοχλήσεις υπερηφάνειας τις ξινίλες που του ήρθαν μόλις συνειδητοποίησε τι γινόταν, τις έκανε γαργάρα, αφού η απορία του να εξερευνήσει το νέο μέλος του σπιτιού αποδείχτηκε μεγαλύτερη. Μάρκαρε το μισό σπίτι, κι ύστερα με ελάχιστη αηδία στάθηκε στο πλάι της όταν της άλλαζαν τους επιδέσμους στο πληγωμένο πόδι, όταν της δίναν την απαίσια αντιβίωση με γεύση φράουλα, κι όταν -θεέ μου!- της έκοβαν τα τέλεια βρώμικά της νύχια με μανία. Ο πόνος της τους ένωσε σα γάτες, σύμπασχε αναπόφευκτα μαζί της γιατί ήταν στη φύση του, ακόμα κι αν δεν ήξερε ο ίδιος και πολλά για τη ζωή στο δρόμο, αφού αυτός δεν πρόλαβε για πολύ να μείνει. Η Μένια γρήγορα ανάρρωσε και τώρα άνετα μπορούν και διαφωνούν για τα γεγονότα της κουβέρτας και του καναπέ, των κλειστών πορτών και του σκουπιδοτενεκέ.

Τα ένστικτα για κάποιο διάστημα τους έφεραν και πιο... κοντά, όμως το αν πραγματικά συνέβη το μοιραίο ή όχι, δεν το γνωρίζει κανείς υποψιάζομαι ακόμα... Αφού η σχέση τους ταλαντεύεται πάντοτε ανάμεσα σε ορισμούς όπως φιλική, αδερφική, ερωτική, χωρίς να παίρνει έναν συγκεκριμένο. Το μόνο που μένει σταθερό, όποιο κι αν είναι το πλαίσιο, είναι η αμηχανία, η έκπληξή τους μπροστά σε όλα. Κι είναι αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό που και οι δυο κατέχουν και φαίνεται να τους ενώνει. Μπροστά σε οποιοδήποτε γεγονός του σπιτιού που αφορά και τους δύο, περνούν κάποια δευτερόλεπτα σχεδόν διαλογιζόμενοι, σαν να μπαίνουν σε βαθιά αναρώτηση: ποιος είμαι, πού πάω, είναι σωστό αυτό που μου συμβαίνει; Και ύστερα δρουν. Συχνά περιμένουν ανθρώπινη παρακίνηση, αλλά πολύ συχνότερα περιμένουν την παρακίνηση ο ένας του άλλου. Αν βέβαια εμφανιστεί στο σπίτι μύγα, δεν περιμένουν, δεν αναρωτιούνται, γίνονται μαύρες αστραπές (κατράμι) που χτυπούν διαδοχικά όλες τις γωνίες του σπιτιού σε τοίχους, ταβάνια, παράθυρα, ντουλάπια, φωτιστικά, κουρτίνες.

Κανένας από τους δύο δεν έχει θέσει τα όρια του στο χώρο, ή σε ό,τι θα μπορούσε να συμβεί ανάμεσά τους. Το μόνο που εντοπίζει κανείς στο χαρακτήρα τους και στο καθρέφτισμα του ενός στον άλλο μέσα απ' τα πράσινά τους μάτια, είναι μια σχεδόν ενθουσιώδης απορία για τη ζωή (μέσα στο σπίτι), και ό,τι αυτή επιφυλάσσει. Έχουν εξαλείψει από ό,τι φαίνεται αισθήματα όπως αυτό του ανήκειν ή της υπερηφάνειας, και πιστέψτε με δε συμβαίνει συχνά αυτό σε γάτες. Έχουν εγκαταλείψει κάθε είμαι είσαι, ήμουν ήσουν, δικό σου ή δικό μου κι έχουν ριχτεί σε μια ζωή λευκό χαρτί κι ας είναι και οι δυο κατράμι.

Μα την αλήθεια, τις ζηλεύω• κάμποσες φορές τις γάτες.

Χρυσάνθη, 14/04/2016

Masonry

ημερολογιακά

Συγκοινωνία: εκεί που γεννιέται η φιλοσοφία.

αποσπάσματα

...ώρες και ώρες, αυτές οι στιγμές έρχονται.

ημερολογιακά

Όσο το βλέπουμε από μακριά, σε κορυφές που δεν αγγίζονται παρά μόνο με το βλέμμα, το χιόνι μοιάζει να είναι ένα.