Οι αλληγορικές #5

1

Οι αλληγορικές #5

Επάνω σ' ένα καφετί, γυαλιστερό, δερμάτινο μποτάκι...

Μεγαλύτερη περιπέτεια απ' αυτήν, στη ζωή της δεν είχε ζήσει η Μπέλα! Το πιο μακρινό της ταξίδι ήταν αυτό, και το έκανε τυχαία. Ήταν μια μέρα ήσυχη, από αυτές της αλκυόνης, που ο ήλιος λάμπει ανοιξιάτικα και στα ψέματα, για λίγο, δίχως η εποχή να έχει αλλάξει. Η Μπέλα ανέμελη "φρόντιζε" τα άνθη της στον αγαπημένο της μικρό κήπο. Κάτι μικρά μπουμπούκια υάκινθων, δηλαδή, που κατάφεραν και τα ξεγέλασαν οι κατεργάρες οι ακτίνες του φωτός. Περιεργαζόταν τα σφιχτά τους πέταλα με προσοχή, ώστε μην τύχει και τα χαράξει. Κινούσε τα άκρα της από την επαφή του ευαίσθητου βλαστού τους με το χώμα, εως και την κορυφή του κάθε πρασινόλευκου, κλειστού άνθους. Για να τα μάθει καλά, και να τα γνωρίσει. Μαζί τους θα περνούσε ολόκληρη άλλωστε την άνοιξη.

Ένα δυνατό τράνταγμα της γλάστρας ήταν η αρχή του κακού. Η Μπέλα νόμιζε πως έγινε σεισμός. Το μόνο που πρόλαβε να νιώσει ενώ πανικόβλητη χτυπούσε τα φτερά της, ήταν οι τρεις τούμπες που έκανε στον αέρα. Απ' την προσγείωση πάλι, το πρώτο που της έκανε εντύπωση ήταν η έντονη μυρωδιά ζώου που ανάδινε η επιφάνεια πάνω στην οποία κατάφερε να σταθεί στα πόδια της. Ένα ωραιότατο καφετί, γυαλιστερό, δερμάτινο μποτάκι. Να κρατήσει την ισορροπία της στη μέση του πουθενά του παπουτσιού ήταν δύσκολο, οπότε κι άρχισε να κινείται προς τα κορδόνια, που γρήγορα αντιλήφθηκε ότι θα είχαν μεγαλύτερη τριβή, οπότε όλο κι από κάποιες ίνες θα 'βρισκε να γατζωνόταν. Κι έτσι κι έγινε.

Η Μπέλα ταξίδεψε επάνω στο παπούτσι εκπληρώνοντας το ταξιδιωτικό όνειρο κάθε πασχαλίτσας. Είδε το άγριο χορτάρι της γειτονιάς και τα λάχανα της γειτόνισσας, σε άθλια κατάσταση από τα βλάβερα έντομα. "Μακάρι να έμενα κοντά τους να μπορούσα να τα φροντίσω κι αυτά", σκέφτηκε περνώντας. Γνώρισε τα άτυχα χορτάρια του πεζοδρομίου που με το ζόρι ανάσαιναν μέσα από τις τρύπες που έκαναν την εμφάνισή τους, κι αναστέναξε για χάρη τους βαθιά. Τι άλλο μπορούσε να κάνει, δεν περνούσαν όλα απ' το πόδι της, σκεφτόταν. Σαν χρέος της στη ζωή, από μικρή ένιωθε ότι ήταν να προστετεύει τα φυτά από βλαβερά έντομα, κι αυτό έκανε, με περίσσια υπομονή και φροντίδα στο μικρό τον κήπο. Δύσκολη η ζωή αν είσαι πονόψυχη πασχαλίτσα και δε μπορείς να βοηθήσεις, σκέφτηκε, και σήκωσε το βλέμμα της στα δέντρα του δρόμου, που τα φύλλα τους δε μοιάζαν πράσινα αλλά γκρι, απ' τον πολύ βρώμικο αέρα που κατάπιναν. 

Πριν προλάβει να σκεφτεί τρόπους που θα μπορούσε να βοηθήσει όμως, γνώρισε τις πλάκες της αυλής και τα μάρμαρα της εσωτερικής σκάλας. Ίχνος φυτικής ζωής δεν υπήρχε εκεί, μόνο ένας αποστειρωμένος, μοναχικός, σχεδόν ασκητικός φίκος στο πλατύσκαλο της τράβηξε το βλέμμα. Αναστέναξε κι εκεί, και πριν καλά-καλά το καταλάβει έφτασαν, κι αυτή και το παπούτσι, στο σαλόνι ενός μικρού, ωραίου σπιτιού. Με μια απότομη κίνηση της μπότας, η Μπέλα βρέθηκε φαρδιά πλατιά κι ανάποδα επάνω σε ένα μπεζ ψάθινο χαλί που μύριζε νεκρό φυτό. 

Μετά από μια απελπισμένη προσπάθεια, που στέφθηκε όμως με επιτυχία, να γυρίσει απ' την καλή της μεριά για να σταθεί στα πόδια της, είδε να την πλησιάζει απειλητικά μια πράσινη χνουδωτή παντόφλα. Πριν προλάβει να τρέξει ή να σκεφτεί τη διαφυγή της, η παντόφλα είχε σακατέψει τις τρεις της βούλες στο δεξί φτερό, το ίδιο το φτερό, και τα μισά της πόδια. Η Μπέλα δεν άντεξε πολύ, μετά από λίγη ώρα ξεψύχησε, επάνω στο μπεζ, ψάθινο χάλι.

"Τι ειρωνεία", σκεφτόταν, "να είσαι φτιαγμένη για τα λουλούδια τα πολύχρωμα και για τους πράσινους βλαστούς, για τη ζωή στη φύση και για την ανεμελιά, και να πεθαίνεις επάνω σε ήδη νεκρό, ψάθινο χαλί, τακτοποιημένου σαλονιού χωρίς ίχνος πρασίνου..."

Κάποιος από εκείνους που φορούν παπούτσια την είδε, λέει, να κείται στο πάτωμα και έστω κι αργά, τη σήκωσε και την ταξίδεψε για μια φορά ακόμα. Την πήγε και την απόθεσε στο χορτάρι, για 'κει που ήταν φτιαγμένη να είναι. Η κοκκινέλη με τις αλλοτινές εφτά βούλες είχε πια τρεις, και μια μισή, κι όμως σαν αντιλήφθηκε το τελευταίο ταξίδι, προσπάθησε να χαιρετήσει εκείνον που φοράει παπούτσια με ένα τελευταίο πετάρισμα του - μοναδικού της πια - φτερού. 

Ήμουνα κι εγώ εκεί... κι είχα παπούτσια από χαρτί.

Χρυσάνθη, 13/02/2016

Masonry

αποσπάσματα
δημοκρατια

Και η Δημοκρατία. Με φόντο τους παγκόσμιους πολέμους και την Κοινωνία των Εθνών.

στοχασμοί
μπρετον, πολυτεχνειο

...και πιάστε τον Μπρετόν.

ψυχογραφίες

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.