Οι αλληγορικές #4

1

Οι αλληγορικές #4

Με συγχωρείτε, δε συστήθηκα. Λέγομαι Ερρίκος και γεννήθηκα στους πρόποδες του Γράμμου.

Πού: σαν σε παραμύθι...

Πότε: τώρα;!

Ουρανός: δε βλέπω

Νιώθω σαν να βρίσκομαι στη μέση του πουθενά. Ή μάλλον στη μέση ενός άγνωστου κάπου, γιατί το τοπίο θυμίζει δάσος, απλά δε μπορώ να καταλάβω ποιο είναι. Πολλά παράδοξα έχουν έρθει εμπρός μου από τότε που έφυγα από το σπίτι μου στην Ήπειρο αλλά δάσος σαν και τούτο, δε μου ‘χει ξανατύχει.

Όλα γύρω σφύζουν από ζωή - ένα πράσινο χρώμα λαμπερό και τόσο ζωντανό, παντού - δεν υπάρχει ούτε ένα λουλούδι μαραμένο, ούτε ένα φύλλο πεσμένο. Κι όμως, είναι περασμένα μέσα φθινοπώρου κι αποκλείεται να έχω αλλάξει χώρα σε μια μέρα, αφού μόλις χθες - στα σίγουρα - βρισκόμουν στο Χορτιάτη. Και βρισκόμουν μάλιστα αρκετό καιρό, καθότι ταξιδεύω τουλάχιστον δυο χρόνια τώρα, από βουνό σε βουνό κι από δάσος σε δάσος, μήπως και βρω τελικά το μέρος εκείνο που στ’ αλήθεια μου ταιριάζει.

Με συγχωρείτε, δε συστήθηκα. Λέγομαι Ερρίκος και γεννήθηκα στους πρόποδες του Γράμμου. Αν και λίγο σκληρός, ωραίος τόπος, η αλήθεια να λέγεται. Όμως λίγο το ανήσυχό μου πνεύμα, λόγω επαναστατικού τύπου γονεϊκών καταβολών – τσιτάλι η μαμά (πήρα και τις βούλες της), κόκκινο ελάφι ο μπαμπάς – και λίγο αυτή η ιδιαιτερότητά μου με το φως, δε μπόρεσα να μείνω στον τόπο μου· γιατί δε με χωρούσε.

Λοιπόν, πρέπει να προχωρήσω για να μάθω πού βρίσκομαι. Αριστερά ή δεξιά; Πφφφ! Άντε πάλι, βαραίνουν το ίδιο και τα δυο. Ε, θα τραβήξω αριστερά και ας μιλήσει το λαμπάκι. Ποιο λαμπάκι θα μου πείτε;! Εμ, να ποια είναι η «ιδιαιτερότητά μου με το φως», όπως συνήθιζαν να λένε κι όλοι μου οι φίλοι. Απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, φοράω στο λαιμό ένα λεπτό - λεπτό, άχρωμο και ελαφρύ κολάρο, απ’ όπου κρέμεται ένα λαμπάκι. Ξέρω ακούγεται αστείο, αλλά είναι ο λόγος που πολλές φορές έγινα αντικείμενο θαυμασμού και ακόμη περισσότερες δαχτυλοδειχτούμενος.  

Το φωτάκι αυτό λοιπόν, κάθε φορά που βρίσκομαι ανάμεσα σε δυο επιλογές, με βοηθάει δείχνοντας το δρόμο. Δηλαδή, και όπως διαπιστώνω τώρα μετά από πολυετή εμπειρία, αρχίζει και φωτίζει δυνατά κι όλο δυνατότερα κάθε φορά που διαλέγω το δρόμο που είναι κοντύτερα στην καρδιά μου, και μένει σκοτεινό όταν προχωρώ χωρίς να τη ζυγιάσω καλά - καλά την απόφαση που πήρα. Τώρα είμαι δεκοχτώ, αλλά μου πήρε πολλά χρόνια να καταλάβω τη χρησιμότητά του. Φυσικά, δεν το εμπιστεύομαι πάντα, αλλά η ιστορία μού έχει αποδείξει ότι πάντα είχε δίκιο.

Και να! Τόση ώρα που μιλάω, περπατάω κι όμως, ούτε μια στάλα φως. Θα αλλάξω λοιπόν πορεία. Δεξιά, τραβάω δεξιά κι όλο πηγαίνω· ξεκινάει και φωτίζει! Σε αυτό το δάσος άλλο ζώο ως τώρα δεν είδα, μόνο πράσινο, ατέλειωτο πράσινο, τόσο επιβλητικό που ούτε που σκέφτηκα να φάω λίγο. Πράσινο φωτεινό, κάτω δεξιά αριστερά - ουρανό όμως δε βλέπω, σα να ‘μαι σ’ένα βάθος ανεξήγητο χωμένος.

Κι όμως, ένα ξέφωτο. Ούτε που το κατάλαβα για πότε βρέθηκα εδώ πέρα. Μπροστά μου ένα θέαμα παράλογο αλλά και φοβερό. Το πιο όμορφο δέντρο όλου του κόσμου κι όλων των εποχών! Δε βλέπω τέλος στα κλαδιά που φεύγουν προς τα πάνω και νιώθω πως κάθε φορά που εισπνέω, φέρνουν και ρέει μέσα απ’ αυτά φως που λούζει κάθε φύλλο και πηγαίνει προς τις ρίζες. Και με κάθε εκπνοή μου οι ρίζες του τρέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις τροφοδοτώντας με το φως ολόκληρο το δάσος! Ούτε εγώ δεν πιστεύω αυτά που λέω, αλλά να που συμβαίνουν. Πώς μου ‘ρχεται, θέλω να του μιλήσω.

- Τι είσαι;

- Το δέντρο της καρδιάς σου - ακούγεται μια φωνή - δίνω ζωή σε ό,τι αποφασίζεις, αρκεί να είναι φτιαγμένο από φως.

- Μάλιστα. Λογικό μου ακούγεται. Εσύ μου έβαλες αυτό το φωτάκι;

- Ας πούμε ναι. Υπάρχει για να σου θυμίζει να είσαι πιστός στο αληθινό θέλημα της καρδιάς σου.

- Γιατί δεν έχουν και οι άλλοι;

- Μεγάλη ιστορία...

Και κλόκ! Μου πεφτει ένα βελανίδι στο κεφάλι και ξυπνάω. Είμαι ακόμα στο Χορτιάτη. Τώρα, όνειρο ήτανε και ξύπνησα ή σε όνειρο μπήκα μόλις, δε μπορώ να ξεχωρίσω... Όμως, μα την Άρτεμη, πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα τόσο αληθινά και αμετάκλητα ότι με πόδια, κέρατα κι οπλές βρίσκομαι εκεί ακριβώς, όπου πραγματικά ανήκω.

Χρυσάνθη, 09/02/2016

Masonry

αποσπάσματα
δημοκρατια

Και η Δημοκρατία. Με φόντο τους παγκόσμιους πολέμους και την Κοινωνία των Εθνών.

στοχασμοί
μπρετον, πολυτεχνειο

...και πιάστε τον Μπρετόν.

ψυχογραφίες

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.