Οι αλληγορικές #3

1

Οι αλληγορικές #3

Η επιστημονική έρευνά μου επάνω στην έννοια του χρόνου είχε ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό· και αφορούσε σχεδόν σε όλα τα είδη όντων που συναναστρεφόμουν στο Σέιχ Σου.

κουκουβαγια σειχ σου

Τόπος: Πλατεία Αριστοτέλους – στη στέγη των WC

Ώρα: 11:05:36 πρωινή

Θερμοκρασία: 27,33 °C

Σχετική Υγρασία: 53,78%

Η επιστημονική έρευνά μου επάνω στην έννοια του χρόνου είχε ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό· και αφορούσε σχεδόν σε όλα τα είδη όντων που συναναστρεφόμουν στο Σέιχ Σου – αφού δεν κουνήθηκα σχεδόν ποτέ από τον τόπο μου. Και οι γονείς μου;! Βέρες δασικές κουκουβάγιες! Στριγγόμορφοι νυκτόβιοι θηρευτές, όπως θα τους λέγατε κι εσείς οι άνθρωποι.

Επάνω σε τούτο, βέβαια, έχω δύο αντιρρήσεις: πρώτον το «στριγγόμορφοι» παραπέμπει – και όντως έχει ίδια ρίζα – στο στριγγλίζω, στρίγγλα, πράγμα που καθόλου δε μπορώ να συνδέσω με την ομορφιά και τη λεπτότητα του είδους μου. Φτερά λεία και στρογγυλεμένα, μπόλικο χνούδι – για τις πιο αθόρυβες των πτήσεων – μάτια μεγάλα εκφραστικά και ράμφος γαμψό πρακτικότατο. Τώρα, αν λίγο απότομη γίνεται που και που η φωνή μας, είναι αυτό που μας κάνει ξεχωριστές και ιδιαίτερες.

Δεύτερον, αυτό το «νυκτόβιοι» είναι μια έννοια σχετική. Δε μπαίνουμε όλες στο ίδιο τσουβάλι. Τι κι αν συνήθως γίνεται νύχτα το κυνήγι και οι τσάρκες, είναι κάποιες από μας που μια χαρά τα πάμε και με το φως της μέρας.

Για το χρόνο όμως μιλούσαμε και βγήκα από το θέμα. Λοιπόν είμαι 23 ετών, τελείωσα πρόσφατα τη Σχολή Κουκολογίας και κάνω μεταπτυχιακό στη Διαχείριση του Χρόνου των Έμψυχων Όντων στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Μου αρέσει αρκετά το θέμα που διάλεξα, δε λέω, αλλά στο δάσος πόσα πράγματα να δεις και πόση έκταση να έχει κι η μελέτη;!

Εκεί όλα είναι απλά. Ξυπνάς όποια ώρα θες, κάνεις μπάνιο, άμα θέλεις, τρως απ’ το κυνήγι της προηγούμενης βραδιάς - αν είσαι ακόμα σαρκοφάγα – ή μασουλάς καρπούς αν είσαι χορτοφάγα σαν εμένα. Μάλιστα μου ‘ρχονται και κάτι ιδέες βιγκανισμού τώρα τελευταία, όμως δεν είμαι σίγουρη ότι είναι ασφαλές για το στάτους μου να κινηθώ τόσο ακραία σε μία κοινωνία θηρευτών.

Ο χρόνος λοιπόν, είναι έννοια μυστηριώδης. Στο δάσος, σχεδόν δεν υπάρχει, ή τουλάχιστον σε κανέναν δε χρησιμεύει με τον τρόπο που χρησιμεύει στους ανθρώπους της πόλης. Το πότε θα φάμε, θα διαβάσουμε, πότε θα κάνουμε εργασίες αποκατάστασης στις φωλιές μας, στα δέντρα, ή στους διαδρόμους πτήσεων αναβλύζει αυτόματα· χωρίς κάποιος να το σκέφτεται ή να το προγραμματίζει. Όλα απλά συμβαίνουν, τη στιγμή που είναι να συμβούν. Κι ενώ όπως σας το περιγράφω φαντάζει ότι ξοδεύουμε το χρόνο αλόγιστα εκεί πάνω, δεν είναι έτσι, γατί για μας δεν υπάρχει, πώς να το εξηγήσω;! Δε χρειαζόμαστε την έννοια του χρόνου στη ζωή μας.

Εδώ στην πόλη όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο κι αυτός είναι ένας γρίφος που καλείται να λύσει η διπλωματική μου. Είμαι εδώ στο μεταλλικό στέγαστρο τις τελευταίες πέντε ώρες και ζω στην πόλη ήδη τρεις βδομάδες. Οι άνθρωποι εδώ βιάζονται, βιάζονται, βιάζονται όμως με έναν αλλόκοτο κι αφηρημένο τρόπο, ώστε πραγματικά δεν προλαβαίνουν. Πάνω – κάτω, δεξιά – αριστερά, δουλειά ή καφέ ή ψώνια, δουλειά ή καφέ ή ψώνια, κι όσο περισσότερο προσέχουν το χρόνο που ξοδεύουν, τόσο λιγότερος φαίνεται τελικά χρόνος να τους μένει.

Να σημειωθεί μάλιστα ότι ακόμα κι όταν είναι χαλαροί και δεν έχουν υποχρεώσεις, πράγμα που συμβαίνει συχνά τώρα τελευταία εδώ στην όμορφη πόλη και χώρα, και πάλι έχουν μια βιασύνη στα μάτια, στις κινήσεις, στο περπάτημα.

Κι αυτό γιατί; Συμπεραίνω από τις παρατηρήσεις μου ότι: σκέφτονται τόσο ακατάστατα για το χρόνο και όσα εκείνος φέρνει ή παίρνει, που τελικά τον ξοδεύουν χωρίς να το καταλαβαίνουν.

Αποτελεσματικά, ο χρόνος του είδους των ανθρωποειδών είναι μια μεταβλητή. Εξαρτημένη. Από την ποιότητα και την ποσότητα της σκέψης τους.

Πολύ υπερβατικό μου κάνει βέβαια το συμπέρασμα, πώς θα το εισάγω στον εκπαιδευτικό κόσμο;! Θα το βρω...θα το βρω... ειλικρινά, δεσμεύομαι.

Χρυσάνθη, 08/02/2016

Masonry

ψυχογραφίες

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.

στοχασμοί

Μια απότομη ανηφόρα παρολίγον να φανεί ικανή ώστε να μείνω έξω απο εκείνον το φυσικό παράδεισο.

ποίηση

Tου Oλύμπου πια, σάμπως ληνό στα πόδια μου, το τέρας πατώ το μυστικό.