Οι αλληγορικές #2

1

Οι αλληγορικές #2

Τυχερός είναι εκείνος που καταφέρνει να πει όχι στη σκοτεινή όψη της καρδιάς του... το μίσος.

ποντίκια και σοφίτα

Μισή ώρα τον περιμένω το μπαγάσα τον Ψυχάρη - Ψυχάρης γιατί έχει μια ψυχή... να! Σε κανέναν δε χαλάει χατίρι, μέχρι και τις γάτες κοντεύει ν' αγαπήσει, και θα τα κατάφερνε αν δε του την πέφταν κάθε τόσο. Μήπως δεν κατάλαβε πού δώσαμε ραντεβού; Μα ήταν ξεκάθαρο. Στη μεσαία υδροροή της βόρειοανατολικής όψης. Μόνο εδώ έχει μπόλικο σκοτάδι και αρκετά σκουπίδια για να ανέβουμε ανενόχλητοι στη στέγη.

Το σπιτάκι αυτό έγινε στέκι τώρα τελευταία, που ήρθαν νέοι ένοικοι. Άνθρωποι δηλαδίς, οι αιώνιοι εχθροί μας. Τύφλα να 'χουν όλες οι προεδρικές μεταξύ τους απόπειρες δολοφονίας, μπροστά σε αυτές που έχουν στήσει οι άνθρωποι σε μας. Τι φάκες, τι αυτοκόλλητα, τι δηλητήρια, τι συμμορίες γατιών...ένας πραγματικός εφιάλτης. Όμως τι να κάνεις, εδώ που βρέθηκα εδώ θα ζήσω, λέω μέσα μου κάθε μέρα και προχωρώ. Ακόμα να φανεί ο άλλος. Περίμενε, περίμενε τόση ώρα, τελειώσανε τα νύχια και θα αρχίσω να μασουλάω σε λιγάκι την ουρά μου.

Όχι τίποτ' άλλο, αλλά πάλι θα στήσω και το κορίτσι εξαιτίας του. Είπαμε να φάμε πριν πάω στο ραντεβού, μη με περάσει για άξεστο και άστεγο ποντικό του δρόμου η Λέτα... η Βιολέτα... η σταχτοβιολετένια καλλονή μου... αλλά ούτε φαΐ, ούτε ραντεβού βλέπω! Μα τον Ιερό Βρωμίλο, βασιλιά των αρουραίων και πάσης φύσεως τρωκτικών, θα του βγάλω τα αυτιά όταν έρθει...

- Καλώς τον! Νωρίς νωρίς αδερφέ μου φάνηκες. Τι θα γίνει με σένα; 

- Ρωτύλε, φίλε μου, με κυνηγάνε! Τρέξε να σωθούμε!

Με ταχύτητα φωτός βρισκόμαστε στη στέγη έτσι όπως κοψοχολιάστηκα.

- Τι έγινε ρε, ποιος σε κυνηγάει πάλι;

- Ο γάτος ο Λεό, πήγα να τον βρω μπας και τα βρούμε...

- Πανάθεμά σε καθόλου μυαλό δεν έχεις; Σου το 'χω εξηγήσει εκατό φορές ότι είναι αδύνατον να πιάσεις φιλία με γατιά κι ανθρώπους.

- Τίποτα δεν είναι αδύνατο, Ρωτύλε - ερωτύλε, εσύ μου το 'μαθες αυτό, μέσα σε ένα εξάμηνο έχεις ερωτευτεί εφτά φορές. Θα το 'λεγα αδύνατο, αλλά δεν είναι.

- Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο βρε ανεγκέφαλε;! Εγώ συναναστρέφομαι πλάσματα του είδους μου εσύ μου θες φιλίες με τους θανάσιμους εχθρούς μας.

- Μα έχουν κι αυτοί τα δίκια τους, όσο να πεις. Φαντάσου να είσαι άνθρωπος, να θες να κοιμηθείς και να σου μασουλάνε όλο το βράδυ το ταβάνι. Είναι φυσιολογικό να φοβηθείς και να θέλεις να σκοτώσεις!

- Είναι;!

- Ή να είσαι γάτα, και άχρηστη να σε ανεβάζει, άχρηστη να σε κατεβάζει το αφεντικό σου που δε μπορείς να διώξεις τα ποντίκια. 

- Τι λες, βρε;

- Λοιπόν εγώ, άκου, είχα σχέδιο... να του εξηγήσω ήθελα του γάτου ότι επειδή δε βρίσκω πουθενά αλλού φαΐ σ' αυτή τη γειτονιά τρώω την εξηλασμένη πολυστερίνη - φελιζόλ, τέλος πάντων - της στέγης του αφεντικού του. Κι ότι αν αποφασίσουν να μου δίνουν και μένα μια μερίδα (διπλή, βασικά, γιατί είμαστε δύο, είσαι αδερφός) κάθε μέρα όπως δίνουν στο Λεό θα σταματήσουμε να ανεβαίνουμε εδώ πάνω. Πρώτα θα τα 'βρισκα με το γάτο και μετά και με τους "μεγάλους".

- Δε μπορώ να αποφασίσω τι είσαι πιο πολύ, χαζός ή τρελός;!

- Και τα δύο, αλλά πρωτίστως, αισιόδοξος! Κι όχι προφήτης καταστροφών σαν εσένα. Σκέψου το λίγο... αν μπορούσαμε να τους κάνουμε να μας αγαπήσουν... θα είχες όλη τη μέρα, κάθε μέρα, ελεύθερη να ασχολείσαι με τα ραντεβουδάκια σου, αντί να τρέχεις να κρυφτείς από φάκες κι από γάτες.

- Χμμμ... δεν ακούγεται κι άσχημο...

- Όχι, βέβαια! Αυτό ονειρεύομαι! Έναν κόσμο ειρηνικό, όπου δε θα φοβάμαι για τη ζωή μου κάθε μέρα. Να τρώμε ένα πιάτο φαΐ και να 'χουμε χρόνο για τον εαυτό μας...

- Ε, και για τα ραντεβού μας!

- Ναι, ναι, αλίμονο... Τόση ώρα που μιλάω πείνασα βέβαια. Μμμ... καινούργιο υλικό;! Γαλάζιο και φωσφορίζει;! Εξωτικό!

- Οοοχιιι... πρόλαβες και το κατάπιες; Ω φίλε μου καλέ, τελικά αποφάσισα. Χαζός είσαι παραπάνω. Πόσες φορές στο είπα έως τώρα ότι είναι ποντικοφάρμακο αυτή η γαλάζια αηδία; Κλαίει τώρα... μην κλαις ρε 'συ, εγώ πρέπει να κλάψω που θα μ' αφήσεις μόνο. Τι κλαις;

- Κλαίω που δεν πρόλαβα. Να τους κάνω να καταλάβουν...

- Ήσουν που ήσουν παλαβός, στα τελευταία απόγινες!

- Ναι, ναι άκου τώρα. Τυχερός είναι εκείνος που καταφέρνει να πει όχι στη σκοτεινή όψη της καρδιάς του... το μίσος. Από εκεί πηγάζουν όλα. Φόβος, πόνος και ζήλια και θυμός και έχθρα κι όλα τα δεινά του κόσμου. Μια σταγόνα από δαύτο να καταφέρει να βρει χώρο στη καρδιά σου και το 'χεις χαμένο το παιχνίδι. Όχι της "Δευτέρας Παρουσίας" τους... όχι το "μετά θάνατον"... το παιχνίδι εδώ, εδώ και τώρα... Γι' αυτό ένα σου λέω Ρωτύλε, μάθε να λες όχι στον εαυτό σου, μάθε ν' αγαπάς.

Χαμογελάει και φεύγει... ο χαζός. Εγκαταλείπω κι εγώ τη στέγη της τραγωδίας. Κι αντε να λύσω όλο αυτό το γρίφο... πώς γίνεται να μη μισείς, ούτε λιγάκι, να μη μισείς ούτε το κακό;! Είναι δυνατόν;! Πώς μαθαίνεις ν'αγαπάς;!

Χρυσάνθη, 07/02/2016

Masonry

ψυχογραφίες

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.

στοχασμοί

Μια απότομη ανηφόρα παρολίγον να φανεί ικανή ώστε να μείνω έξω απο εκείνον το φυσικό παράδεισο.

ποίηση

Tου Oλύμπου πια, σάμπως ληνό στα πόδια μου, το τέρας πατώ το μυστικό.