Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο

1

Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο

Κάπου στην ηλικία των πέντε με έξι πρώτων μου χρόνων ζωής.

Κάπου στην ηλικία των πέντε με έξι πρώτων μου χρόνων ζωής - θυμήθηκα τώρα - πως είχα πρότυπο - ζωής! - έναν 90's [άλλοι θα πούνε 80's] αξιότιμο νεαρό κύριο με ψηλές λευκές κάλτσες χωμένες σε αθλητικά μεγαλοπάπουτσα και μια φοβερή μηχανή από αυτές που κάνουν σούζες - έτσι μπορούσα να την ξεχωρίσω τότε από τις άλλες - και ο οποίος διέσχιζε στη μία μόνο ρόδα όλο το μικρό θαλασσινό κολπάκι του χωριού, και περνώντας μπροστά από το σπίτι μου, όπου και ξεκινούσε η ανηφόρα, του έδινε και καταλάβαινε του χειρομοχλού επιταχύνσεως, ενώ η μηχανή έστεκε περήφανα ορθή στο πίσω της άκρο. Η μαμά μου έλεγε "περνάει ο τρελός" αλλά εγώ μεγαλύτερο δέος απ' αυτό που ένιωθα γι' αυτόν δεν είχα ξανανιώσει στα λιγοστά χρόνια της γήινης περιπλάνησής μου. Σχεδόν σταματούσα να αναπνέω για να ακούσω ολόκληρη τη διαδρομή του, πώς αύξανε σε ένταση ο ήχος όσο πλησίαζε σε εμάς - αγαλλίαση στο αποκορύφωμά του, όταν η μηχανή βρισκόταν ακριβώς μπροστά στο παράθυρό μας, κι αφού είχε πάρει φόρα για την ανηφόρα - και έκλεινα τα μάτια μόλις ξωμάκραινε λίγο ο ήχος, έχοντας ήδη στο στόμα τη γεύση της νοσταλγίας του δέους, και στην καρδιά την ελπίδα ότι την επόμενη μέρα θα περνούσε ξανά.

Κάπου στην ηλικία των δεκατριών με δεκατεσσάρων πρώτων μου χρόνων ζωής - θυμήθηκα τώρα - πώς έγινε ως δια μαγείας και μέσα σε μια στιγμή, πρότυπό μου μια κυρία νοικοκυρά ξανθιά, εξ Αμερικής, πρωταγωνίστρια - μάλλον πρωταγωνίστρια - ταινίας από αυτές που έπαιζαν τα "αγαπημένα μας" κανάλια της τηλεόρασης Κυριακές και Σάββατα το μεσημέρι. Ήταν λέει εξωγήινος - στο σημείο που με θάμπωσε ο θαυμασμός μου για κείνη δεν το ήξερα ακόμα - και μέσα σ' όλες τις άλλες υπερανθρώπινες, ή διόλου υπέρ κι απλά αλλιώτικες από τις ανθρώπινες, ποιότητες & ικανότητές της, ήταν και η εξής μεγαλειώδης: Να πιάνει τα βραστά αβγά κατευθείαν μέσα απ' του βρασμού το σκεύος ενώ ήταν ακόμα στη φωτιά, και να τα καθαρίζει με άνεση, την οποία η δική μου μαμά θα χρειαζόταν εφτάμιση λίτρα τρεχούμενου, παγωμένου νερού για ν' αποκτήσει. Για μια στιγμή, για μένα διεστάλη ο χρόνος και έζησα κι εγώ σαν εξωγήινος - ήταν τόσο απόλυτα φυσικό που απόρησα με όλη την εφηβική δύναμή μου γιατί δεν το κάνουμε κι εμείς οι άνθρωποι αυτό με τ' αβγά. Το όνειρο του ότι καθόλου αφύσικο δεν είναι να αντέχεις τόσο υψηλές θερμοκρασίες με είχε πραγματικά μολύνει ανεπανόρθωτα. Για κάμποσες μέρες - και χωρίς να δω όλη την ταινία - περπατούσα χαμένη, σαν να μην ήμουν εκ του κόσμου εκείνου, δηλαδή τούτου, ονειρευόμενη ρόλους και σκηνικά υπερανθρώπινα που δεν τολμούσα να φανταστώ ως τότε.

Αλήθεια είναι πως δε θυμάμαι τι έγινε μετά, όμως είναι ζωντανό ακόμη μέσα μου το συναίσθημα του δέους προς το ακατανόητο - προς το καινούργιο - προς ό,τι υπερβαίνει τη μικροσκοπική αντίληψή μας για την πραγματικότητα! Είναι σύνηθες το ελατήριο της περιέργειας να οξειδώνεται όσο περνούν τα χρόνια, κι εκείνο του ενθουσιασμού αντί για ώθηση ν' αρχίζει να προσδίδει στο σώμα και στο πνεύμα βάρος, αφού αντί για ενθουσιασμό, έχει να σηκώνει πια μονάχα ηλικία, που στην γήινη κι ανθρώπινη κατανόηση συνεπάγεται, κυρίως, ανησυχία, και που όλα δείχνουν πως δε σηκώνεται, ούτε κινείται, έρχεται και κάθεται. Δε χρειάζεται να σκεφτεί κανείς αν τελικά ήταν τρελός ο κύριος με τις σούζες, το ζήτημα είναι ένα: Ανέβαινε τις ανηφόρες με τσαγανό, τόλμη, αφοβία, με όλο το του το σώμα και το πνεύμα και το νου συντονισμένο σε έναν μόνο στόχο, την ισορροπία της κίνησης. Δεν υπήρχαν ανηφόρες και κατηφόρες για αυτόν, μόνο ισορροπία. Ούτε χρειάζεται να σκεφτεί κανείς ποια ήταν τελικά εκείνη η χαζοταινία, ή αν ήταν η ξανθιά κυρία μια ωραία εξωγήινη μαμά. Αυτό που αληθινά έχει σημασία είναι ότι καθάριζε αβγά, σαν όλες τις μαμάδες - κι όμως - με έναν ασυναγώνιστα καινούργιο, και τόσο εξαίρετο τρόπο! Τι φοβερό!

Μα την αλήθεια αναρωτιέμαι, με τόσο υγιή πρότυπα, πώς έφτασα εδώ; [...]

[Ο τίτλος αναφέρεται στο έργο Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, Μαρσέλ Προυστ]

, 04/06/2016

Masonry

αποσπάσματα
δημοκρατια

Και η Δημοκρατία. Με φόντο τους παγκόσμιους πολέμους και την Κοινωνία των Εθνών.

στοχασμοί
μπρετον, πολυτεχνειο

...και πιάστε τον Μπρετόν.

ψυχογραφίες

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.