Η άνοιξη γνωρίζεται απ’ το χιόνι

5

Η άνοιξη γνωρίζεται απ’ το χιόνι

Όσο το βλέπουμε από μακριά, σε κορυφές που δεν αγγίζονται παρά μόνο με το βλέμμα, το χιόνι μοιάζει να είναι ένα.

Όσο το βλέπουμε από μακριά, σε κορυφές που δεν αγγίζονται παρά μόνο με το βλέμμα, το χιόνι μοιάζει να είναι ένα. Ένα πράμα. Δεν έχει διαβαθμίσεις, δε χρειάζεται προσδιορισμούς. Είναι ένα πράμα. Χιόνι. Πολύ άσπρο, πολύ κρύο και με έναν παράξενο τρόπο... αχνιστό. Στη διάθεση περισσότερο, όχι στη θερμοκρασία.

Σαν έρθει η ώρα να το δεις από κοντά και να το πατήσεις, το χιόνι γίνεται εκατό πράγματα, και αποκτά ποιότητες πολλές και τόσο διαφορετικές, που ούτε θα μπορούσες ποτέ να τις φανταστείς. Καταρχάς-μέχρι κι αυτό-και μάλιστα σε υψόμετρο πάνω από δύο χιλιάδες μέτρα, επηρεάζεται από την αφρικανική σκόνη, και τόπους-τόπους αποκτά ένα χρώμα παγωμένο καφετί-που το ‘φερε μια βρωμερή βροχή. Δημιουργεί έναν εύθραυστο πάγο σε εκείνα τα σημεία όπου έπεσε η βροχή-κι αν τύχει και πατήσεις δε γλιστράς. Σε βοηθά το χρώμα αυτό, βαλμένο κομψά σε ρίγες ανάμεσα στο άσπρο, να αντιλαμβάνεσαι τις καμπύλες του βουνού. Αυτό βέβαια, όταν καταφέρνεις να κοιτάς λίγο μακρύτερα και ελαφρώς ψηλότερα από εκεί που πατούν τα πέλματά σου.

Στο πάτημα τώρα, υπάρχουν κάποιες εκατοντάδες διαβαθμίσεις. Είναι το χιόνι φρέσκο ή είναι παλιό, το πάτησε κάποιος άλλος πριν από σένα ή όχι, έχει συνοχή, γλιστράει, έχει από πάνω στρώμα πάγου αδιόρατο που στην πρώτη ευκαιρία θα σε γυρίσει ανάσκελα, τι ύψος κρύβει κάτω από την επιφάνεια που βλέπεις; Πέτρες, τρύπες, κορμοί που γλιστρούν ή το κενό μπορεί να απλώνονται κάτω από τ’ αθώο πάτημά σου· ενώ εσύ συνεχίζεις να πιστεύεις βαθιά μέσα σου ότι το χιόνι είναι μοναχά λευκό και είναι ένα πράμα ...με το κατά όλα τ’ άλλα αξιοσέβαστο μυαλό σου.

Υπάρχουν δημιουργημένα μονοπάτια στο βουνό που σε «καλούν» να τα ακολουθήσεις μπας και βρεθείς σε μια κορφούλα. Πατημένα χρόνια και χρόνια από άλλους πριν από εσένα∙ χωρίς πυξίδα, χωρίς χάρτες, χωρίς κινητό μπορείς να ξεκινήσεις και πατώντας στους ήδη ανοιγμένους λάκκους, να προχωρήσεις. Αν όμως είσαι σε περίοδο χιονιού, το πράγμα δυσκολεύει.

Μες στο καταχείμωνο εντάξει, δεν πας. Άνοιξη το αποφασίζεις να πάρεις ανηφόρες. Την άνοιξη όλα μοιάζουν ευκολότερα, είναι που νιώθεις μια ώθηση ανεξήγητη να σε γεμίζει.

Το χιόνι βέβαια, την άνοιξη είναι πιο ύπουλο, και συμπεριφέρεται πιο αλλόκοτα απ’ όλα τα χιόνια όλων των εποχών. Πέφτει όποτε του ‘ρθει, χωρίς προειδοποίηση και σε αλλόκοτες ποσότητες. Αλλού πολύ, αλλού καθόλου, αλλού λίγο. Ο καιρός διχάζεται την άνοιξη.

Αν πιάσεις με το χέρι σου λίγες νιφάδες και τις δεις προσεκτικά, θα σου φανούν σχεδόν διαφανείς, τόσο αθώες μέσα στην τελειότητα της μορφής που γνωρίζεις ότι έχουν. Κι όμως, σε μεγάλες ποσότητες δημιουργούν ένα λευκό πέπλο που σου κρύβει το δρόμο και τα ασφαλή πατήματά σου. Όταν πέφτουν θολώνουν το τοπίο και παράλληλα σε κάνουν να χαίρεσαι σαν τρελός με την ομορφιά τους... ενώ στην πραγματικότητα δε βλέπεις μπροστά σου.

Ήταν πάντα κάτι πολύ μυστήριο το χιόνι. Είναι ένα από τα πράγματα που κανείς δεν ξεχνά από την παιδική του ηλικία. Μία ανεξήγητη χαρά να το βλέπεις, να πέφτει, να απλώνεται, να στρώνει, να κοιμάσαι με την προσμονή όταν ξυπνήσεις να έχει αφρατέψει και πλουτίσει, να προσεύχεσαι να μη φύγει αμέσως, να κρατήσει λίγες μέρες. Είναι μυστήρια η φύση του, κι η συμπεριφορά του. Ένας πάγος ευγενής, ένα απαλό ψύχος, ένα λευκό που όμως δεν είναι λευκό, ένα θέαμα εξωτικό. Κάτι σου θυμίζει που θυμάσαι ότι ξέρεις, ενώ ταυτόχρονα παραμένει απόκοσμο στην όψη.

Κρύβει τον κόσμο, κι όμως δε σε πειράζει, το αναγνωρίζεις• σαν ένα στάδιο που ήρθε και θα φύγει. Ευγνωμονείς την ομορφιά και δεν ξέρεις πώς το κάνεις η γιατί• του αφιερώνεις την προσοχή σου με ακροβατική ακρίβεια, και μέσα από δέος: μπόλικος θαυμασμός και δυο σταγόνες φόβος, που σε κρατάει σε εγρήγορση αλλά δε σε εμποδίζει.

Χρυσάνθη, 30/03/2018

Masonry

ημερολογιακά

Συγκοινωνία: εκεί που γεννιέται η φιλοσοφία.

αποσπάσματα

...ώρες και ώρες, αυτές οι στιγμές έρχονται.

ημερολογιακά

Συνταγή Αρωματοποιίας