Η αναμέτρηση

5

Η αναμέτρηση

Η προσπάθεια να συγκριθεί η ομορφιά ποτέ δεν καταλήγει.

Πώς ισορροπεί ένας άνθρωπος ανάμεσα σε ένα αλπικό τοπίο και ένα τοπίο του Αιγαίου - βαθύ μπλε και χρυσαφί φως ή βαθύ πράσινο και φως σχεδόν λευκό; Η προσπάθεια να συγκριθεί η ομορφιά ποτέ δεν καταλήγει. Δε συγκρίνεται η ομορφιά, όπως δε συγκρίνεται με κάτι η αλήθεια.

Ένα αλπικό τοπίο είναι λουσμένο με ψυχρή ομορφιά. Μια παγωμένη, σμαραγδένια λίμνη, που αντανακλά βουνά των πιο παράδοξων σχηματισμών και λίγες κορφές από τα δέντρα. Δεν κινείται το νερό, ο αέρας δε φυσά, το δάσος σιωπά. Κάνει κρύο. Ο ουρανός είναι πεντακάθαρος, ο ήλιος σου καίει το δέρμα κι όμως χωρίς να το ζεσταίνει. Είναι αλλόκοτο να ξεχωρίζεις ότι το φως κι η ζέστη δεν είναι ένα. Το δάσος πράσινο ζωηρό κι ανάμεσα στα αγριόχορτα μικροί, βιολετί, με φωτεινό πορτοκαλί κέντρο, διάσπαρτοι, λίγοι κρόκοι. Σε κάθε ρίζα δύο βλαστοί, τόσο τρυφεροί που δεν θα άντεχε τον άνεμο μόνος, ένας. 

Στο Αιγαίο η ομορφιά είναι άγρια κι αλμυρή. Χώμα, πέτρες, θάμνοι με αγκάθια, άμμος. «Ίσως κι εδώ κάποτε να ήταν δάσος». Το αλάτι καίει. Η υγρασία σε τρυπά. Ο άνεμος, το ιώδιο, η ζέστη, όλα μπαίνουν μέσα σου και σε διαπερνούν. Ψήνεσαι αργά και σταθερά από τα στοιχεία, από έξω προς τα μέσα. Σαν ψάρι μες στ’ αλάτι. Το λευκό των σπιτιών προσπαθεί να ξορκίσει την ένωση, να ανακλάσει την επιρροή, να συγκρατήσει την ιδιωτικότητα, να αποφύγει την πρόσμιξη. Δε φαίνεται όμως να τα καταφέρνει. Η θάλασσα τα ‘χει διαπεράσει όλα, πέτρες, σίδερα, ξύλα. Η διάβρωση είναι εμφανής σε κάθε λεπτομέρεια, που αγνόησε στο πρώτο κοίταγμα το μάτι.

Η τέφρα της Σαντορίνης ξεπλένει τα βήματα του πλήθους των ξένων που βαραίνουν το κορμί της. Αν δε γίνεις στάχτη δε μπορείς να ξαναγεννηθείς. Γιατί να βράζει άραγε κι αχνίζει η γη; Οργή; Θα μπορούσε κάποτε η γη να είναι οργισμένη; Πέτρες μαύρες και κόκκινες, θρύψαλα και τέφρα, κι από πάνω άσπρα σπίτια. Γιατί να επιλέγουν τα ηφαίστεια οι άνθρωποι για τόπο κατοικίας;

Τα μάρμαρα στα αρχοντικά της Σύρου θυμίζουν μια ξεχασμένη ευγένεια – αξία της ψυχής, ή του πνεύματος, που οι άνθρωποι σπανίως κι αμυδρά θυμούνται. Αλλά κάποτε θυμούνται. Η μεγαλοσύνη των ανθρώπων έρχεται κάποτε, αλλά και παρέρχεται μην αφήνοντας πίσω παρά παρελθόν. Ένδοξο και καλαίσθητο, αλλά παρελθόν.

Αν ζήσεις στο βουνό, εύκολα ξεχνάς τα θαύματα της θάλασσας. Αν ζήσεις στη θάλασσα, σου φαίνονται οι βουνίσιοι άγριοι και σκληροί. Δεν αντέχεις ούτε την πληθωρική του σώματος κατασκευή τους.

Το απόγευμα της πανσελήνου μας βρίσκει στην κορυφή ενός νησιού καταμεσής του Αιγαίου. Είναι η ώρα που ο ήλιος δύει κι αναδύεται η σελήνη. Αντιδιαμετρικά, ολοσύμμετρα το ένα ουράνιο σώμα απέναντι από το άλλο. Σαν αναμέτρηση, κι όμως οι ζώνες των χρωμάτων του φωτός να συμπληρώνουν η μια την άλλη σε μια αρμονική αλληλουχία. Ο νους αγαπά την αντίθεση, αλλά τώρα ούτε οι αισθήσεις δεν την επιτρέπουν. Και τι που ο ήλιος είναι μακριά αλλά τεράστιος ενώ η σελήνη μικρή μα εδώ δίπλα, όταν ο περιορισμός των ματιών σου τα βλέπει ίδια, σε στρογγυλότητα, απόσταση και θέση;!

Ανατολή και Δύση, ασήμι και χρυσός, από πορτοκαλί σε ροζ και από ροζ σε μωβ, μέρα και νύχτα. Ανάμεσα σε δυο επιλογές, τη μεγαλύτερη αξία έχει πάντοτε η τρίτη. Η τρίτη που δεν είναι παρά η ουσία της αναμέτρησης. Στόχος δεν ήταν ποτέ η επιλογή. Το δίλημμα είναι μια ασφαλής ψευδαίσθηση για να ξεφεύγεις από τη διαδικασία. Ένα αλπικό τοπίο δε συγκρίνεται με ένα νησί του Αιγαίου. Όπως ένα τριαντάφυλλο δε συγκρίνεται με μία ορτανσία. Δε συγκρίνεται η ομορφιά, έτσι όπως δε συγκρίνεται η αλήθεια.

Το ζύγισμα βρίσκεται πάντοτε στο χέρι εκείνου που κοιτά. Και δε ζυγίζει παρά για το ίδιο το ζύγισμα. Η ουσιαστικότητα της ύπαρξής ίσως να βρίσκεται πάντοτε στη θέση∙ που βρέθηκες, που είσαι, που επιλέγεις να σταθείς.

Κι ας είναι οι ιδέες χίμαιρες που φέρνουνε και παίρνουν τα μελτέμια.

Χρυσάνθη, 28/09/2018

Masonry

ημερολογιακά

Συγκοινωνία: εκεί που γεννιέται η φιλοσοφία.

αποσπάσματα

...ώρες και ώρες, αυτές οι στιγμές έρχονται.

ημερολογιακά

Συνταγή Αρωματοποιίας