Δεν έχεις κάνει τίποτα σημαντικό στη ζωή σου

5

Δεν έχεις κάνει τίποτα σημαντικό στη ζωή σου

Σύντομη ομιλία του πρώην Υπουργού Παιδείας του Ισραήλ, Shai Piron, Ιούλιος 2015

Τον ακούσαμε το περασμένο καλοκαίρι στην Γερμανία, σε ένα μικρό χωριό έξω από την Φρανκφούρτη, μπροστά σε 270 ακτιβιστές απ’ όλο τον κόσμο.

Καλησπέρα σε όλους. Είναι μεγάλη χαρά να βρίσκομαι σήμερα εδώ μαζί σας. Θα είμαι ειλικρινής, βλέποντάς σας αυτές τις δύο ημέρες αποφάσισα πριν από λίγο να μοιραστώ κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που ετοιμάσαμε με την γραμματέα μου στο Ισραήλ για εσάς πριν από τέσσερις εβδομάδες. Οπότε οι σημειώσεις είναι περιττές, τις αφήνω στην άκρη.

Ο πατέρας μου είναι οδοντίατρος και περίμενε ότι κι εγώ θα γίνω όπως εκείνος, γιατρός. Όταν ήμουν νέος κάποια στιγμή μου πρότεινε να γίνω γιατρός, του απάντησα ότι δε θέλω να σπουδάσω στη συμβατική σχολή της ιατρικής. Θέλω να μελετήσω το Ταλμούδ και να γίνω γιατρός των ανθρώπων πριν αυτοί να έχουν αρρωστήσει, να γιατρεύω τις ψυχές τους.

Έτσι αποφάσισα να αφιερώσω οχτώ χρόνια στη μελέτη του Ταλμούδ. Έγινα ραββίνος σ’ ένα μικρό χωριό. Ζήσαμε για λίγο καιρό εκεί με τη γυναίκα μου και πραγματικά το έργο μου εκεί δεν ήταν μικρό. Προσπαθήσαμε και βοηθήσαμε αρκετούς ανθρώπους. Ζήτησα από τη γυναίκα μου να φύγουμε κάποια στιγμή από το χωριό και να μετακομίσουμε στην πόλη, πιστεύοντας ότι δεν υπήρχε λόγος να παραμένουμε πια εκεί, αφού δεν μας είχαν ανάγκη πλέον οι άνθρωποι.

Μέσα μου είχε γεννηθεί ένας άλλος στόχος, να γίνω διευθυντής σχολείου. Γιατί πίστευα ότι από αυτή τη θέση θα μπορούσα να προσφέρω περισσότερα σε πολλούς περισσότερους ανθρώπους, μαθητές και γονείς. Μετά από κάποια έτη σκληρής προσπάθειας σπουδών έγινα διευθυντής. Θυμάμαι το πρώτο πράγμα που έλεγα στους μαθητές του σχολείου ήταν: Δεν ερχόμαστε εδώ για να μάθουμε, ερχόμαστε εδώ για να κάνουμε κάτι. Επιπλέον, μια από τις υποχρεώσεις των μαθητών του σχολείου ήταν να γνωρίζουν τις ανάγκες των ανθρώπων της κοινότητας όπου ανήκε το σχολείο και να πηγαίνουν τακτικά, αρκετές φορές την εβδομάδα, να τους προσφέρουν βοήθεια.

Βήμα - βήμα στη ζωή μου αντλούσα αρκετή ικανοποίηση από τον τρόπο που ζούσα και δρούσα, προσπαθούσα να μην είμαι άπληστος, παρά μόνο ενθουσιασμένος και ικανοποιημένος από τα όποια επιτεύγματα μου. Την ημέρα των γενεθλίων μου, όταν θα γιόρταζα τα 40στά μου γενέθλια, τηλεφώνησε η γυναίκα μου στο γραφείο και μου είπε:

- Σε περιμένω στο σπίτι, έλα γρήγορα.

- Έχω δουλειά, θ’ αργήσω, της απάντησα.

Με επιβλητικό τόνο μου είπε:

- Άφησέ την για αύριο και έλα τώρα.

Το τηλέφωνο έκλεισε. Ύστερα από 30 λεπτά βρισκόμουν στο σπίτι. Η γυναίκα μου με πήγε στην κουζίνα και με έβαλε να καθίσω σε μια καρέκλα. Λοιπόν, μου είπε:

- Σήμερα είναι τα 40στά σου γενέθλια και δεν έχεις κάνει τίποτε το σπουδαίο μέχρι τώρα στη ζωή σου, τίποτε!

Μα πως, της απάντησα:

- Έχουμε κάνει μια οικογένεια, έχω βοηθήσει ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών από διάφορες κοινωνικές τάξεις, σε πόλεις και χωριά.

- Όλα αυτά που έχεις κάνει είναι απλά και ασήμαντα. Και τα έχεις απολαύσει τόσο πολύ, χωρίς να υπάρχει πραγματικός λόγος. Πρέπει να κάνεις κάτι αληθινό, κάτι σημαντικό και να μην το κάνεις αυτό για τη δόξα και το χειροκρότημα.

Πάγωσα σε αυτά τα λόγια:

- Τι θα μπορούσα δηλαδή να κάνω; ρώτησα.

- Κάτι σημαντικό.

- Όπως;

- Να υιοθετήσουμε ένα παιδί.

- Μα ήδη έχουμε 4.

- Το γνωρίζω, να υιοθετήσουμε ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, συμπλήρωσε εκείνη.

- Αααα πολύ ωραία. Και πιστεύεις ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε;

- Ναι, Shai.

Όπως καταλαβαίνετε ύστερα από αυτό πήγαμε στη μέριμνα του παιδιού για αίτηση, έπειτα από κάποιες μέρες ήρθαν σπίτι μας για να μας γνωρίσουν και να δουν αν είμαστε ικανοί να υιοθετήσουμε ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Μας δείξανε 4 παιδιά σε φωτογραφίες και πραγματικά δε μπορούσαμε να διαλέξουμε, θέλαμε να επιλέξουμε αυτό που είχε την μεγαλύτερη ανάγκη. Ύστερα από μια εβδομάδα στο πανεπιστήμιο όπου εργαζόμουν ήρθε για πρώτη φορά ένας φοιτητής χωρίς χέρια να μου ζητήσει μια εξυπηρέτηση, τον βόηθησα και μετά από δέκα λεπτά μου τηλεφώνησαν από την μέριμνα παιδιού για να μου πουν: "φιλοξενούμε ένα παιδί χωρίς χέρια το οποίο όντως έχει αρκετή ανάγκη".

Πήγα στη γυναίκα μου και της είπα το περιστατικό. Τις επόμενες μέρες μας έφεραν το παιδί στο σπίτι. Ο φοιτητής εκείνος ερχόταν για έναν ολόκληρο χρόνο κάθε Παρασκευή στις 11 η ώρα το πρωί να μας βοηθήσει στο πώς να συμπεριφερόμαστε στο γιο μας και πώς να επικοινωνούμε μαζί του. Υπήρχε κάτι μαγικό.

Ο γιος μου όταν ήταν 5 ετών επέστρεψε μια μέρα από το σχολείο και μου είπε:

- Μπαμπά πάμε στο δωμάτιο μου, θέλω να σου πω κάτι.

Όλοι στο τραπέζι παγώσαμε γιατί η φωνή του ήταν σοβαρή. Πήγαμε και μου είπε:

- Είμαι ερωτευμένος με μια συμμαθήτρια μου, και αύριο θα έχουμε ραντεβού, της είπα να σκεφτεί αν θέλει να είναι το κορίτσι μου.

Χαμογέλασα με σοβαρό ύφος και του έκλεισα το μάτι. Καλή επιτυχία, του είπα. Απόρησα με τη δύναμη του γιου μου. Την επόμενη μέρα περιμέναμε οικογενειακώς τα αποτελέσματα. Γύρισε και μας ανακοίνωσε ότι η κοπέλα η οποία ήταν αρκετά πιο ψηλή από τον ίδιο, του είπε να παραμείνουνε φίλοι λίγο ακόμη, γιατί η μητέρα της είχε πει ότι είναι και οι δυο τους αρκετά μικροί. Χαμογελάσαμε όλοι.

- Αυτό είναι πολύ καλό, του είπαμε.

- Ναι, απάντησε.

Ο γιος μας κάνει παζλ με 2000 κομμάτια με τα δάχτυλα των ποδιών του, στο σχολείο οι φίλοι του τον φωνάζουν ‘’ο βασιλιάς των ποδιών’’. Σήμερα φίλοι μου είναι τα 50στά μου γενέθλια. Από στιγμή σε στιγμή μπορεί να με καλέσει η γυναίκα μου και να μου πει έλα σπίτι. Δεν έχεις κάνει τίποτε το σημαντικό μέχρι σήμερα. Γι αυτό σας παρακαλώ να με βοηθήσετε δίνοντας μου μερικές ιδέες.

Σας ευχαριστώ.

H ομιλία δόθηκε στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της νεανικής, με ακτιβιστική δράση οργάνωσης, AYUDH. Το κείμενο αποτελεί παράφραση και απόσπασμα του λόγου του πρώην Υπουργού, αφού ανασύρθηκε από τις - όσο το δυνατόν ακριβέστερες - σημειώσεις που μπορέσαμε να κρατήσουμε. Η εικόνα είναι κι αυτή κομμάτι της καμπάνιας της φετινής διοργάνωσης AYUDH. Περισσότερες πληροφορίες για την οργάνωση μπορείτε να βρείτε εδώ: http://www.ayudh.eu/
Infinart η ομάδα, 06/07/2016

Masonry

ψυχογραφίες

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.

στοχασμοί

Μια απότομη ανηφόρα παρολίγον να φανεί ικανή ώστε να μείνω έξω απο εκείνον το φυσικό παράδεισο.

ποίηση

Tου Oλύμπου πια, σάμπως ληνό στα πόδια μου, το τέρας πατώ το μυστικό.