Ανάμεσα

5

Ανάμεσα

Κάπου ανάμεσα σε εξοχή και πόλη. Ροζ αμυγδαλιές και κάδοι ανακύκλωσης.

Κάπου ανάμεσα σε εξοχή και πόλη. Ροζ αμυγδαλιές και κάδους ανακύκλωσης. Χαρούμενα πουλιά και κόρνες. Ζεσταίνει τους ώμους σου ο ήλιος αλλά οι αστράγαλοι κρυώνουν. Ο αέρας λεπταίνει, είναι αλλόκοτα ελαφρύς, σα χάδι κάτω απ' τα ρουθούνια. Φέρνει μια καθαρή μυρωδιά απ' τα μαλλιά σου ή τα δέντρα που προσπέρασες χωρίς να δεις.

Κάθε απόγευμα του Μάρτη κρύβει μια καλοσχηματισμένη σταγόνα μελαγχολίας μπορεί να σκεφτείς. Κάτι σου θυμίζει αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι. Σαν απόγευμα Κυριακής όταν ήσουν παιδί. Όλα τα παιδιά ξέρουν τι σημαίνει στο στήθος τους ένα απόγευμα Κυριακής αλλά κανένας δε μπορεί να πει τι.

Όταν την άνοιξη έρχεται η ώρα της δύσης όλα γίνονται γαλάζια. Ο Όλυμπος γίνεται γαλάζιος και μοιάζει με εικόνα ονείρου. Η πόλη γίνεται γαλάζια και θολή. Η σκιά πέφτει κι ενώ απ' έξω αρχίζεις να κρυώνεις, από μέσα ακόμα καις. Μια βιασύνη στο στομάχι, σαν παράπονο, σαν μια μικρή φωτιά της μέρας που πρέπει να σβήσεις αργά.

Παράδοξο όμως, οι άνθρωποι στους δρόμους φαίνονται καθαρότερα αυτήν την ώρα, λες και μεγαλώνουν, λες και καθαρίζει το περίγραμμά τους μέσα στο θολό τοπίο.

Το ίχνος ενός νήματος ανάμεσα σε μια κλωστή κόκκινη και μια κλωστή λευκή μοιάζει ο Μάρτης. Και μια σταγόνα μελαγχολίας σαν πέταλο ροζ αμυγδαλιάς σου κάθεται στο κέντρο του στήθους. Δεν καταπίνεται, δε γίνεται λόγος. Τι είναι ένα συναίσθημα; Πώς έρχεται; Και τι το κάνει κανείς όταν το δει;

Αυτή η γλυκιά ελάχιστη μελαγχολία το απόγευμα της άνοιξης έρχεται για να της παραδοθείς και να τη μεγαλώσεις, για να την νικήσεις, ή μήπως έρχεται επειδή έρχεται; Σαν την άνοιξη ένα πράμα. Το συναίσθημα πάλλεται και μέσα στην κίνησή του παίρνει μορφές.

Αν ήσουν παιδί, την ώρα της δύσης την άνοιξη ίσως θα έτρεχες έξω να παίξεις ενώ το ελάχιστο ενοχλητικό κενό θα συνέχιζε να σε συνοδεύει ως το βράδυ. Αλλά κάθε ώρα και μικρότερο, όσο χόρταινες κούραση και ιδρώτα. Γελούσες, φώναζες, έτρεχες αλλά κάτι υπήρχε εκεί, και ας περνούσε.

Και τώρα, είναι κάτι που γρατζουνάει από μέσα. Όταν μεγαλώνεις δεν περνάει πια με το παιχνίδι γιατί -συνήθως- δε θυμάσαι πώς να πετάς τη μπάλα και να νιώθεις ταυτόχρονα στην καρδιά σου πού υπάρχουν τρύπες. Τώρα όλα θέλουν δουλειά.

Από έξω προς τα μέσα κάθε απόγευμα της άνοιξης θα σε συντρίβει με την αμείλικτη ομορφιά του. Από μέσα προς τα έξω εσύ θα συνθλίβεις τους σχηματισμούς του συναισθήματος για να βλέπεις ότι δεν είναι παρά μία ουσία που πάλλεται και παίρνει μορφές... για τον ίδιο λόγο που έρχεται κι η άνοιξη.

Χρυσάνθη, 05/03/2019

Masonry

ημερολογιακά

Το πρωινό είναι χρώμα και δροσιά// Κι αυτό αρκεί. 

ημερολογιακά

Η προσπάθεια να συγκριθεί η ομορφιά ποτέ δεν καταλήγει.

αποσπάσματα

...ώρες και ώρες, αυτές οι στιγμές έρχονται.