Πνευματική ανωτερότητα

4

Πνευματική ανωτερότητα

Και η σημασία της Καλοσύνης.

χρυσανθη νικα σπυρος μπαλαματσης

[η Οντέτ] έλεγε συχνά: "Βέβαια, η ποίηση, το ξέρω φυσικά πως δε θα υπήρχε τίποτα ωραιότερο αν ήταν αληθινή, αν οι ποιητές πίστευαν όλα όσα λένε. Πολύ συχνά όμως δεν υπάρχουν άνθρωποι πιο ιδιοτελείς από τους ποιητές. Κάτι ξέρω κι εγώ, είχα μια φίλη που αγαπούσε έναν ποιητάκο. Στους στίχους του μιλούσε μόνο για τον έρωτα, για τον ουρανό και τ' άστρα. Α! Πώς την τύλιξε! Της έφαγε πάνω από τριακόσιες χιλιάδες φράγκα."

Αν τότε ο Σουάν προσπαθούσε να της εξηγήσει τι είναι καλλιτεχνική ομορφιά, με τι τρόπο θα 'πρεπε να θαυμάζει τους στίχους ή τους πίνακες, ύστερα από λίγο εκείνη έπαυε να προσέχει κι έλεγε: "Ναι... δε φανταζόμουν πως ήταν έτσι." Κι ο Σουάν καταλάβαινε πως η Οντέτ ένιωθε μια τέτοια απογοήτευση που προτιμούσε να της πει ψέματα, πως όλ' αυτά δεν ήταν τίποτα, πως ήταν μόνο φλυαρίες, πως δεν είχε καιρό να καταπιαστεί με την ουσία, πως υπήρχαν κι άλλα πράγματα. Εκείνη όμως έλεγε ζωηρά: "Άλλα πράγματα; Ποια; Πες μου τα τότε", κι εκείνος δεν τα ' λεγε γνωρίζοντας πόσο ασήμαντα θα της φαίνονταν και πόσο διαφορετικά απ' ό,τι έλπιζε, λιγότερο εντυπωσιακά και λιγότερο συγκινητικά, κι ακόμα γιατί φοβόταν πως αν την απογοήτευε η τέχνη, θα την απογοήτευε ταυτόχρονα κι ο έρωτας.

Και πραγματικά, η Οντέτ έβρισκε τον Σουάν πνευματικά κατώτερο απ' ό,τι είχε φανταστεί. Θαύμαζε περισσότερο την αδιαφορία του για το χρήμα, την ευγένειά του για τον καθένα, τη λεπτότητά του. Και συμβαίνει πραγματικά συχνά σε ανθρώπους πιο σημαντικούς κι από τον Σουάν, σ' έναν επιστήμονα, σ' έναν καλλιτέχνη, όταν δεν τον αγνοούν αυτοί που τον περιστοιχίζουν, το συναίσθημά τους που αποδείχνει πως η ανωτερότητα της διάνοιάς του τούς έχει επιβληθεί, να μην είναι ο θαυμασμός για τις ιδέες του (γιατί τους διαφεύγουν), αλλά ο σεβασμός για την καλοσύνη του.
 

[Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, Μαρσέλ Προυστ / ΕιΚ: pinterest]

Infinart η ομάδα, 24/06/2016

Masonry

ψυχογραφίες

Τα πιο εύκολα συμπεράσματα βγαίνουν παρατηρώντας το χτίσιμο των κάστρων των άλλων.

στοχασμοί

Μια απότομη ανηφόρα παρολίγον να φανεί ικανή ώστε να μείνω έξω απο εκείνον το φυσικό παράδεισο.

ποίηση

Tου Oλύμπου πια, σάμπως ληνό στα πόδια μου, το τέρας πατώ το μυστικό.